Κοιτάζοντας πίσω, φυλλομετρώντας εικονικά τα τεύχη, δεν μπορώ να μην αισθάνομαι ικανοποίηση και χαρά, για ότι φιλοξενήθηκε ως σήμερα.

Οι καιροί που διανύουμε, δυσοίωνοι, σκληροί και απάνθρωποι. Κάποιοι ίσως αντιτάξουν ότι η τέχνη σε αυτούς τους καιρούς είναι πολυτέλεια. Ποτέ η τέχνη δεν υπήρξε πολυτέλεια. Η τέχνη υπήρξε πάντοτε δικαίωμα. Αναφαίρετο.

Εύχομαι, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, να αντισταθούμε στην ισοπέδωση, τη χειραγώγηση και τη βλακεία, να είμαστε δημιουργικοί και παραγωγικοί αντιτάσσοντας στην ασχήμια των καιρών, την ομορφιά της τέχνης μας.

Οι σκληροί καιροί γεννούν σκληρές αλήθειες κι ακόμα πιο σκληρά θαύματα.

Καλή χρονιά

Ά. Νιαράκη

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

  Οι ερωμένες μου έχουν γίνει φαντάσματα και ιστορίες μέσα σε βιβλία και ποιήματα. Συναντιόμαστε, συνήθως, στον ύπνο μου. Πίνουμε καφέ, συζητούμε για τα παλιά κι επιδιδόμαστε σε ανάρμοστες πράξεις.

ΕΦΟΔΟΣ

  Έγραφε με τόσο πάθος που ξεχάστηκε νηστικός και διψασμένος για μέρες. Οι γείτονες ανησύχησαν. Έσπασαν την πόρτα του. Μα αυτός είχε ήδη δραπετεύσει στα γραπτά του.

ΖΕΥΓΑΡΙ

  Αυτή ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Το δωμάτιο σκοτεινό. Μια λουρίδα φως διαγράφεται στο πάτωμα απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα. Μια βρύση ανοίγει κάπου στο διαμέρισμα κι αρχίζουν να σφυρίζουν οι σωλήνες που είναι σα να την έχουν περικυκλώσει. Αυτός ανοίγει την πόρτα. Κρατά ένα ποτήρι νερό. Τι κάνεις στα σκοτεινά; τη ρωτά, την ώρα που το χέρι του ψαχουλεύει στον τοίχο το διακόπτη για ν’ ανάψει το φως.

ΠΛΑΣΙΕ

  Ξέρει ποια πόρτα να χτυπήσει, με ποιών τα νερά να πάει. Ξέρει να δακρύζει την κατάλληλη στιγμή. Ξέρει πώς να ερωτοτροπήσει με τη μάνα και τη κόρη συνάμα. Θαρρείς πως είναι ένας άγιος. Κι είναι πράγματι ένας άγιος με τη σύγχρονη έννοια. Ένας μολυσμένος άγιος που μιλάει με μιαν ανάσα για την αγάπη, την ισότητα, την αδελφοσύνη, τις εγκυκλοπαίδειες, τη βίβλο, τα εσώρουχα και πάει λέγοντας.

ΛΗΔΑ ΚΑΙ ΚΥΚΝΟΣ

    Συμβαίνει να είναι νέγρα, ψωμωμένη κι όμορφη σαν πάνθηρας. Αυτός γέρος σχεδόν που πρέπει να διεγερθεί για τα καλά. Της κάνει δώρο έναν πολύχρωμο παπαγάλο μέσα σ’ ένα στενό κλουβί. Λέει πάντα πως αυτό είναι το κόλπο με τη Λήδα και τον κύκνο και πως το πετάρισμα των φτερών την καυλώνει τρομερά.   

ΕΜΗΝΟΠΑΥΣΗ

   Τίποτε δεν προμηνούσε πως, τουλάχιστον σύμφωνα με το ημερολόγιο, πλησίαζε η άνοιξη.  

ΝΥΧΤΑ 

   Μένω ξάγρυπνος συχνά ως αργά τη νύχτα. Ακούω το παθιασμένο αλύχτημα ενός σκύλου, πέρα μακριά. Την απόγνωση στο ασταμάτητο γάβγισμα. Τη σκυλίσια του δυστυχία έξω απ’ τα όρια της ανθρώπινης λογικής. Χωρίς να ξέρει το τι ή το γιατί, χωρίς να ξέρει πως άρχισε ή γιατί θα έπρεπε κάποτε να σταματήσει.  

ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ 

  Συναντηθήκαμε στο μετρό. Χωρίς να πούμε κουβέντα, αγκαλιαστήκαμε σφιχτά. Αυτή ένοιωσε με το στήθος της το χτυποκάρδι μου κι εγώ μύρισα τη βαναυσότητα των πρώην αξιοσέβαστων οργασμών της. 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

  Με ρώτησε για τα γούστα μου και πως θα ’θελα να πεθάνω. Της απάντησα πως θέλω να πεθάνω από κάποιο αφροδίσιο στο καρναβάλι του Ρίο στη Βραζιλία και πως τα γούστα μου είναι απλά. Φαγητό, ποτό, γυναίκες και βιβλία. Και προσωπική μπανιέρα. Α ναι, κυρίως αυτό!

ΔΥΟ ΦΟΥΣΚΑΛΙΑΣΜΕΝΑ ΔΑΧΤΥΛΑ

  Μονίμως κουρασμένοι. Τρώγονται μεταξύ τους σαν δυο φουσκαλιασμένα δάχτυλα. Κάνουν έρωτα αδιάφορα κι αποκοιμιούνται, για να ξυπνήσουν αργότερα ζευγαρωμένοι, με το πέος του ακόμα σκληρό και άκαμπτο μέσα της.   

ΑΣΦΑΛΗΣ ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΩΝ 

  Αργά το βράδυ έπιασε βροχή. Ο αέρας έφερνε με δύναμη τις σταγόνες στο παράθυρο. Πότε-πότε θαρρείς και πετούσε κάποιος χούφτες με χαλίκια. Όταν ξύπνησα μέσα στη νύχτα έριχνε ακόμα κατακλυσμό. Η μανία της νεροποντής μού δημιούργησε ένα αίσθημα ασφάλειας. Κοίταξα το γάτο μου, που φαινόταν να πιστεύει στον εαυτό του όσο κι εγώ. Ασφαλής και ευδαίμων. Τελείως άφοβος στο μεταξύ, κουλουριασμένος πάνω στις στρωμένες εφημερίδες στο πάτωμα του μπάνιου, περιμένοντας να μαγειρέψω κάτι νόστιμο για τους δυο μας στο καμινέτο του γκαζιού. 

ΓΡΑΦΕΙΑ 

  Περνώ τη μισή μου ζωή σε γραφεία δίχως παράθυρα. Συσκευές τελευταίας τεχνολογίας ρυθμίζουν την υγρασία και τη θερμοκρασία με απόλυτη ακρίβεια. Ένας χλωμός φωτισμός από νέον με κάνει να φαντάζομαι πως βρίσκομαι αρκετά μέτρα κάτω απ’ τη γη. Τα πατώματα είναι καλυμμένα με χαλί απ’ άκρη σ’ άκρη έτσι ώστε αν κάποιος υψώσει τη φωνή του αυτή να πνιγεί προτού ακουστεί. Όμως εδώ ποτέ κανείς δεν υψώνει τη φωνή του!

HYDE PARK

  Είναι Κυριακή πρωί. Ο ήλιος εμφανίζεται σποραδικά. Οι Λονδρέζοι ορμούν στο μεγάλο τους πάρκο, ξεσκεπάζοντας γόνατα και μηρούς, μπράτσα και ώμους, με μια γαλακτερή ασπρίλα, σα να ’χουν βγάλει πρόσφατα τους επιδέσμους.

ΕΠΙΣΚΕΨΗ

  Το μακρύ λευκό της νυχτικό την δείχνει πιο αδύνατη από κάθε άλλη φορά. Τα χέρια της είναι γυμνά και κοκκαλιάρικα κάτω απ’ τους αγκώνες. Οι γαλάζιες φλέβες ξεχωρίζουν πάνω στο άσπρο δέρμα. Το μέτωπο ζαρώνει και φαίνεται έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Η Βουλγάρα αποκλειστική σχεδόν μεθυσμένη και σχεδόν παρανοϊκή με παροτρύνει να σηκωθώ πιάνοντάς με απ’ τον ώμο. Της γυρίζω την πλάτη χωρίς να την κοιτάξω. Αφήνω το συμπυκνωμένο χυμό και τα μπισκότα πάνω στο κομοδίνο και προχωρώ αργά προς την έξοδο στο βάθος. Εκείνη, αναρωτιέται αν θα γυρίσω να τη δω. Όταν φτάνω στην πόρτα της ρίχνω ένα φευγαλέο βλέμμα. Επιστρέφω στο χολ και διασχίζω το διάδρομο. Κατεβαίνω την περιστρεφόμενη σκάλα, βγαίνω απ’ την είσοδο του σπιτιού, στρίβω στη γωνία κι από κει τραβώ προς την παραλία όπου είχα παρκάρει το αμάξι μεσ’ τη λιακάδα.

ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

  Είναι ξύπνιος πολλές ώρες. Ξενυχτά. Γράφει. Το πρωί πηγαίνει στη δουλειά. Ανταλλάσει μονάχα τις απαραίτητες κουβέντες. Έχει μάτια κατακόκκινα πρησμένα. Αποφεύγει τα βλέμματα. Πολλές φορές τους μιλά ψυχρά, αλλά, κατά τη γνώμη του, με περισσότερη αξιοπρέπεια απ’ ότι αυτοί. Περιμένει τη νύχτα για να γράψει πονεμένα γραπτά. Να στραγγίξει το σώμα του το νυχτέρι. Ν’ αφήσει έργο πίσω του γι’ αυτούς. Αυτός ο βαθύτατα ανθρωπιστής. Που ίσως αγαπάει τον ανθρωπισμό περισσότερο απ’ τους ανθρώπους.

ΛΟΓΙΑ

  Είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο της είπε, μέσα σ’ ένα απ’ αυτά τα χαμηλά ομοιόμορφα σπίτια από μπετόν όπου οι συζυγικές αντιζηλίες φαίνονται πιο καθαρά.

ΣΧΟΛΙΚΗ ΑΙΘΟΥΣΑ

  Κάθε αβεβαιότητα τροχίζεται εκεί πάνω. Σε τούτη τη σταθερή ακτινοβολία. Σε τούτο το άγρυπνο και επικριτικό μάτι του Ιησού.

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ

  Ένας φιλήσυχος κουλτουριάρης τρώει τα αρνίσια του παϊδάκια σε ρεστοράν της Εμμανουήλ Μπενάκη. Έχει ανοιχτό μπροστά του ένα βιβλίο και ταυτοχρόνως διαβάζει απορροφημένος. Το πιρούνι του σκοντάφτει σε κάτι μαλακό ανάμεσα στο λίπος και το κρέας. Καθώς το σκαλίζει με το μαχαίρι πετάγεται μια χοντρή άσπρη κατσαρίδα. Αρχίζει να κάνει εμετό κι απ’ το στομάχι του ξεχύνεται ένα ατέλειωτο ποτάμι από τερατώδεις κατσαρίδες. Όλες ζωηρόχρωμες και ορισμένες με κατσαρές φουντωτές ουρές και μουστάκια.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

  Σηκώνομαι κάθε πρωί απ’ το κρεβάτι και σκέφτομαι τις ώρες που θα ξοδέψω στο σχολείο, περιμένοντας το διάλειμμα ή το μεσημεριανό φαγητό. Σκέφτομαι τους καθηγητές μου, όλα αυτά τα κακόμοιρα πλάσματα που μου κλέβουν το χρόνο. Όλα αυτά τα ακατανόητα πράγματα φροντισμένα προκαταβολικά πριν από χρόνια.

4 ΕΚΑΤΟΣΤΑ

  Το σπίτι κουνιέται σαν ξεχαρβαλωμένο δόντι σε σάπια ούλα. Ένα δυνατός θόρυβος ακούγεται από μια ρωγμή στα ντουβάρια. Το κρεβάτι μου έχει πάρει κλίση προς τον απέναντι τοίχο. Πετάγομαι απ’ τον ύπνο στο σκοτάδι ιδρωμένος και βλέπω πως, μάλλον το κτήριο γέρνει, αλλά με πολύ αργούς ρυθμούς. Ένας αιώνας ίσως συμβάλει μερικά εκατοστά. Ίσως τέσσερα εκατοστά το χρόνο. Όσο πλησιάζει η Ευρώπη την Αφρική.

 http://dromos.wordpress.com/

1. Λούνα Πάρκ

Φεγγάρι λοιπόν το ονομάσανε

κι ας μην το συσχετίζει κανείς,

όταν στο απόγειο της «ρόδας» το αγναντεύει

να λάμνει  τόσο έρημο

στης νύχτας το στερέωμα

μάρτυρας σιωπηλός μοναδικός

όποιας αγρύπνιας μας

«Λούνα» ίσως μόνο γιατί

ἡ λέξη είναι εύηχη.

Το λάμδα πρώτα λυρικό, λυτρωτικό

σύμβολο απόλαυσης

και στη συνέχεια το νι

νωθρό, νωχελικό

σ’ όνειρα τόσο μακρινά

σε γυροφέρνει.

Στο «πάρκ» εξάλλου, για φαντάσου

παραλείπεις ένα ο

και λέξη ξένη γίνεται

 πιο θελκτική

στη μια θαυματουργή της συλλαβή

να συμπυκνώνει

τόσες και τόσες υποσχέσεις

 τόσα οράματα.

Ελάτε στο Λούνα Πάρκ λοιπόν

Εδώ ανάπηρα παιδάκια δεν θα βρείτε
ούτε άπορα.

Μια ευμάρεια μονάχα

να περιστρέφεται

όπως η γη

γύρω απ’ τον εαυτό της.

2. Επανάληψη

Και μία αθωότητα…

Μια αθωότητα και μια χαρά

σε κέρματα αγοράζεις

διάρκειας μικρής.

Προσωρινά ξεχνάς.

Ξεχνάς τον χρόνο που καραδοκεί

αυτά τα γέλια στα πρόσωπά τους

σε ρυτίδες να χαράξει

 ν’ αναιρέσει

τη μαγεία των στιγμών.

Ὡστόσο το θαύμα θα επαναληφθεί.

Και τα παιδιά αυτά

που τότε δεν θυμόντουσαν το μέλλον τους

θα φέρουν πάλι τα παιδιά τους

γιατί και το ξεγέλασμα

είναι συστατικό απαραίτητο

 στο αμείλικτο παιχνίδι

της ζωής.

3. Η λίμνη με τις βάρκες

Να όπως εδώ σ’ αυτήν,

στην πρόχειρη, φιλόδοξη

μικρογραφία της θάλασσας

τι άραγε μπορείς να υποψιαστείς

απ’ τη μανία του τυφώνα

τα μυστήρια των ωκεανών;

Όμορφα αρμενίζεις στη βαρκούλα σου

με πρίμο τον καιρό

ενίοτε με κύμα

υπαγορευμένο

 να σε σκαμπανεβάζει ρυθμικά.

Κυρίως δίχως βάθος στα νερά της

βάθος απύθμενο σχεδόν

να υποφώσκει

πνιγμένους που αγάπησες

κι άλλοτε

συντρίμμια από

 πολύνεκρα ναυάγια.

4. Κουκλοθέατρο

Ξέρω πως υπάρχεις

κι ας μην Σε βλέπω

Όπως ο θεατρώνης

κινεί τα νήματα

στις μαριονέτες

κι εκείνες αγνοώντας τη μορφή του

δεν αναρωτιούνται καν

ποιος τάχα ενορχηστρώνει

την μικρή διαδρομή τους.

Ἔτσι κι εγώ έπαψα να Σε ψάχνω

Γνωρίζω μόνο

 πως υπάρχω

άρα υπάρχεις.

Εκεί που δεν νυχτώνει

γυρίζουν οι σκιές σαν δορυφόροι

γύρω απ’ τα πράγματα

ολημερίς

το μάτι κρεμάστηκε

μα δεν ανέβηκε

πάνω στο άλογο

το άλογο έφυγε

το μάτι διαλύεται

μαζί με τη σκόνη

του καλπασμού

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ξεχορταριάζω ένα σημείο

τα παγκάκια είναι κόκκινα

κρατώ στη χούφτα μου χαλίκια

και τα πετάω στον ορίζοντα

μετατοπίζεται

δέντρα γυμνά και πονεμένα

στο απλωμένο τυρκουάζ και στην ταράτσα μου

δεν έχει μάτια ο σκύλος μα γαβγίζει                      

τα πόδια μου διαλύονται σαν γύψος

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ανοίγει σαν καρέκλα ο ουρανός

βρεγμένη και παλιά φουσκώνει

σαν τον κόσμο ανοίγουν τα καρφιά

τρέχω με το σφυρί μέταλλο που παλιώνει

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

πως βλέπεις λυτρωμό στον τόσο πόνο;

πόνος; ποιος πόνος;

μόνο χαρά

και αναμμένα κεριά

τα φυσούν τα παιδιά

1.μονόξυλα

-Είμαστε μιά συνεχής εναλλαγή ύλης όπως το ταξίδι των νερών

-Ζήσαμε λέει μιά εποχή που ο ουρανός ήταν αλήθεια
ζήσαμε λέει μιά εποχή που τ’άστρα είχαμε συνήθεια

-Παλιό ρολόι σε αρχαίο ήχο χτυπά τις ώρες
με ξενυχτά

-Σε κοιτώ μέσα από το δαχτυλίδι που μου χάρισες
χρυσό πλαίσιο της εικόνας σου

-Τα λόγια είναι μέσα στις θήκες
και τα μαχαίρια κάνουν τη δουλειά τους

-δεν έχω μουσική φαγούρα

2.”λαίλαπα”

ό,τι σκορπά λάσπη
λιθάρια
σκίζει λόφους

ώρα επτά
αντηχεί στου ανθρώπου το στήθος

σαν να με ρούφηξαν χείλη
κόκκινα σημάδια

3.Ψάθες

Όλα του κάμπου τα χορτάρια
θέριεψαν ένα τεφρό
σαν άχνη ανεβαίνει καψαλισμένη ζάχαρη
καθρέφτης που μολύνανε προσωπεία πλείστα
κάτω απ΄ τη γαλάζια σπηλιά
λέει η αφή το πρόσωπό μου
τί ουρανούς μετρήσαμε με τη μορφή του αλλιώς

Μέσα από κάμπο ήτανε αράζαμε σαν πουλιά
στο σύρμα όχι, στον όχθο που έστρεφε νερά
βουνό να κοιτάς τρέλα θάνατος από θανάτους
Της αγάπης πρώτο σκαλί γυναίκα πλευρό μου
πλάστηκες να μου ανήκεις
πλάι πλάι θάλασσα μας πάει

Μαύρο βουνό στην αντηλιά λευκά σύννεφα
αττικό κυανό διάφανη αίγλη αγνάντευα
κινούμενη σκιά πουλί σε μαρμαρόπλακα
Εύκολος δρόμος για κει ο γκρεμός
σβέλτο ελάφι
με χαρακιές
σε όνυχα βελόνα πυρωμένη

Γιατί έτσι ήρθε αίμα που άρδευε τα κάτω
ξύλου και πότιζε η πέτρα
έδενε θάνατο
τέμναν κύκλοι αρχαίοι το βάραθρο
Ό,τι από ψηλά δεν μας ηρέμησε
παλίμψηστα τα λόγια έρχονταν κι έρχονταν
ρυθμοί που βύθιζαν στην ψυχή
Ώ καλάμι ώ στάχυ με κεφάλι χρυσό
στο ένα έτριζαν της γης αρμοί
ακούς ηχή και κόσμο ακούς

Ο χρόνος κάνει το σύμπαν ν αναπνέει
σαν στήθος σαν αετός
Ο χρόνος ανατρέπει αιωνιότητες μπαίνει στα μάτια
Με τη λαβή σου από πίσσα καρφώνω
σε μαχαίρι μου στο μνήμα η αιχμή σου δουλεύει τη ρίζα
Κρυφή στο παράθυρο η γλαύκη πίσω από φύλλα
λύνεται δένεται ο ίσκιος όλος
αστράφτει μεμβράνη σαν φεγγαριού τύμπανο
ελευσίνια ώρα απέριττη ρίψη στο έν

4.Αποπλανημένος της αφής σου

Αγρόγατες κόκκινη συνάφεια στις βατιές
στις βυσσινιές απάνω αστράφτουν
σάλτα πήδος
έρχεσαι στ ακροκέραμα ουρλιάζεις
φεγγαρόγατα από μαύρο λάμψη
από βυθό παίρνεις από βυθό σε παίρνω
είσαι φυγή δόλος είσαι στόμα
είσαι αφή δέρμα γούνα χάδι και ρίγος

Τρέμουν φεγγάρια στις κρύπτες μέσα
δυό μπάλες φως σκιρτούν βύσσινο φλόγα
αδιαπέραστη μιά μνήμη βρίσκει
όσα της μέναν να κατακτηθεί
οργά το μεσονύχτι μες στο αίμα
καυτό κυρτώνει το ολόχρυσο κι αστράφτει μάτια
ξέσπασμα απ΄ όλα τα ψηφιά της μάθησης
ερωτική της καταιγίδας
ένα χρυσό τζιτζίκι στο στήθος καρφίτσα
με γυάλινο φλόγας

Ο ουρανός μέσα στα νεύρα βρυχάται λέων
-αγκάθι να τραβά
είναι το έχος δορκάδα των δασών
δίνει τα ξέφωτα εράσμιο λάδι
Στον ύπνο σου
αστραφτερή σιγανασαίνεις
φεγγαροτίναχτη κι αστέρι

-Μου λες να σ αφήσω
μα πώς
τ όνομά σου θάλασσα κρίνα
εξέχον πάθος βάθος

-Στο βραχόκηπό σου ορκίζομαι
των βράχων σμιλευτή δορκάδα
βροχάνεμος στις κρύπτες σου
λεία και στιλπνή με κυριεύεις
είσαι και είσαι

-σφραγίδα

-Στο χιλιόχρονο κορμό στα βρύα τ όνομά σου χάραξα ανεξίτιλα

http://ector.wordpress.com/

Χειροβομβίδα στη μασχάλη

Έχω έναν γιο, μοναχοπαίδι, που μου μοιάζει. Σε όλα. Χαρούμενος αλήτης, μα όμορφη ψυχή και αφρολέξ καρδιά. Μέχρι τη δευτέρα Λυκείου αριστούχος, μετά έφτιαξε ένα συγκρότημα με κάτι άλλους πιτσιρικάδες και τα παράτησε. Η μάνα του ωρυόταν, μα εγώ τον στήριξα. Έχουμε λεφτά, της έλεγα κάθε μέρα, θα τον στείλουμε έξω για σπουδές. Είχα παρατήσει κι εγώ το πτυχίο στο τελευταίο έτος. Πονεμένη ιστορία, ο πατέρας έκανε χρόνια να μου μιλήσει. Μα ρίχτηκα μετά με τα μούτρα στο εμπόριο και έχω τώρα τέσσερα μαγαζιά και μια όμορφη γυναίκα και λεφτά κουβάδες για ξόδεμα. Και περήφανους γονείς που, όταν είδαν το θαυμασμό της κοινωνίας, ξέχασαν το πτυχίο που παράτησα.

Τον έστειλα στην Αγγλία τον πιτσιρικά πριν τρία χρόνια να σπουδάσει μουσική τεχνολογία και σύνθεση. Πέρναγε καλά, τον άκουγα χαρούμενο τον αλητάκο στο τηλέφωνο κάθε μέρα. Μέχρι πριν μια βδομάδα που τον άκουσα για πρώτη φορά αγχωμένο. Ζορίζεσαι στα μαθήματα; τον ρώτησα. Πρέπει να πάρω μια απόφαση ζωής, μου απάντησε. Άμα ζορίζεσαι να το παρατήσεις το μπουρδέλο, τον παρότρυνα. Η γυναίκα που αγαπάω είναι έγκυος, με πετροβόλησε. Θα σου στείλω λεφτά να το ρίξετε, τον καθησύχασα. Σκεφτόμαστε να το κρατήσουμε και να παντρευτούμε, με πυροβόλησε. Είκοσι χρονών ρεβύθι πας να μπλέξεις με κουτσούβελα; τον αποπήρα. Θα κατέβουμε σε λίγες μέρες να την γνωρίσετε, με αποτελείωσε.

Η μάνα του ήταν να σκάσει. Πήρε ένα μαξιλάρι, έχωσε μέσα τη μούρη της κι έκλαιγε μέρα – νύχτα. Προσπάθησε να τον μεταπείσει από το τηλέφωνο, μέχρι που σταμάτησε να της το σηκώνει. Εγώ χαμογελούσα γιατί ήταν γιος μου. Σε όλα του.

Κι έφτασε η μέρα που πήγαμε να τους πάρουμε από το αεροδρόμιο. Είχε βάλει τα καλά της η γυναίκα μου να υποδεχτεί το μοναχογιό, τη νύφη και το κυοφορούμενο εγγόνι. Ξέσπασε σε μαύρο κλάμα όταν τους είδε από μακριά να έρχονται. Εγώ χαμογελούσα ανυπομονώντας για την ολέθρια συνάντηση των βλεμμάτων των δύο γυναικών. Χαμογελούσα πλατύτερα όσο πλησίαζαν, μα με το τσούγκρισμα των βλεμμάτων βρέθηκα αίφνης με το μάγουλο στο λερωμένο πάτωμα. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, είπαν οι γιατροί, κι αν μην είχα ιστορικό καρδιάς στα σαράντα επτά μου. Κι όμως είχα ιστορία κακή με την καρδιά μου και το ήξερα καλά. Είκοσι τέσσερα χρόνια πριν, μια γυναίκα μου έβαλε μια χειροβομβίδα κάτω από τη μασχάλη και με διέλυσε. Παράτησα σπουδές, σταμάτησα να κοιτάζω καθρέπτες και βούτηξα στην παγωμένη κατάθλιψη. Ακόμα και σήμερα, λίγο πριν κοιμηθώ, το βλέμμα της ξημερώνει πίσω από τα βλέφαρα για να μου το θυμίζει.

Αυτό το ίδιο βλέμμα είδα -είκοσι τέσσερα χρόνια μετά- εκεί στην αίθουσα αφίξεων του αεροδρομίου να κοιτάζει με λατρεία το γιο μου. Σε όλα μου μοιάζει αυτό το παιδί, σε όλα! Την ώρα που τη φιλούσα ζαλισμένος στο μάγουλο τη ρώτησα. Τη μητέρα σου τη λένε Αθανασία; Ναι, ήταν η απάντηση που μου στέρησε το άλφα από το όνομά της. Λένε ότι την ώρα που πεθαίνεις περνάει όλη η ζωή μπροστά από τα μάτια σου. Εγώ το ίδιο βλέμμα έβλεπα και όταν τα είχα ανοικτά και όταν τα έκλεισα.

www.open-sesame.me

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΘΗΚΗ

Ανοίγω την παλιά σκουριασμένη πόρτα.

Ότι ζήσαμε ως εδώ δεν χωρά σε καμία κλεψύδρα.

Αντιστεκόμενοι καιρό τώρα μ΄ ένα δικό μας τρόπο

στη σιγουριά  ότι η σκέψη του ενός βρίσκει καταφύγιο

στην αγάπη του άλλου, ενωμένοι μ΄ ένα παράδοξο τρόπο

σαν δίδυμοι που αν και ο ένας αγαπά τον ήλιο

καιο άλλος τη σελήνη συνυπάρχουν αρμονικά

στη διαδοχική εναλλαγή φωτός και σκοταδιού.

Θυμάσαι εκείνη την εκδρομή στην Βαλτική;

Από ένα πέτρινο εγκαταλελειμμένο φυλάκιο

αντικρίσαμε τη θάλασσα.  “Ο ίσκιος σου σημαδεύει

το πάτωμα”, μου είπες. “Ισορρόπησε. Προσπάθησε

ν΄αντικρίσεις την πραγματικότητα όπως είναι”. 

Τα συρματοπλέγματα είχαν θαφτεί στους αμμόλοφους

ναοί της σιωπής. Απίστευτο πόσο εύκολα ξεχνά

ο άνθρωπος. Έξω από το χρόνο μπορεί κάποιος

να φανταστεί  έναν άυλο κόσμο, όμως εδώ υπάρχει

ένα γαλάζιο βασίλειο πάνω από τoκεφάλι μας.

Ακίνδυνος, με παιδική αφέλεια στρέφω το βλέμμα

στοπαγωμένο χώμα.  Η ευτυχία επιδιορθώνει τις  ατέλειες 

του γεμάτου γωνίες χώρου

ένα κομμάτι ουρανός προσγειωμένος κάτω από το λόφο.

Αυτός που πολεμά να διυλίσει την μνήμη μου

να αφαιρέσει τον τρόπο να αναδημιουργήσω

σβησμένα αισθήματα, δεν θα νικήσει.

ΣΚΑΒΩ ΤΟ ΧΡΟΝΟ

Τοποθέτησε με σε παρακαλώ στο σημείο εκείνο

 όπου θα μπορέσω να αντικρίσω

τομεγαλείο του απέραντου.  Άφησε με

να διασχίσω ανέμελος το ακατανόητο πλαίσιο

καθηλώνοντας το πρόσωπο στο ισοπεδωτικό

γαλάζιο με την εγκαρτέρηση να διατρυπηθεί

ο πειθαρχημένος μου νους. Βοήθησε με

να εκτιμήσω το βάρος των στιγμών.

Η ενηλικίωση δεν εμπερικλείει κύκλους

μόνο επίπεδες ερήμους όπου είσαι

αναγκασμένοςνα διανύσεις.  Οι αιώνες που χάθηκαν

κι εκείνοι που αύριο θα χαθούν, τα ρολόγια

που σκούριασαν κι εκείνα που θα σκουριάζουν

οι άνθρωποι που χάθηκαν κι εκείνοι

που θ΄ ακολουθήσουν, τα πράγματα

που επιμένουν σταθερά

και στωικά λεηλατούνται, όλα όσα πλαισιώνουν

αυτή την παράσταση, ακατέργαστο

ανθρώπινο δυναμικό που σκάβει το χρόνο.     

Μέλη Γυμνά

Από το αίμα έως το χρυσάφι

να αντιμάχεσαι να φταις

έως την πραγματικότητα

Μόνο

φως

ως νήπιο

δύσβατο

πλένει

την αρμυρή

σταγόνα

τη θάλασσα

~~~~~~~~~~~~

Δώμα εντόμων

το στόμα

γερνά το φως

αναρριπίζει τη λαλιά

το αγαθό

κενοτάφιο

μάτι

~~~~~~~~~~~~~~

Απανθρακωμένο φως:  

πυγολαμπίδες

πρόγονοι ιδεογραμμάτων

Νωπό ορυχείο

η καύση των δακρύων
η αίγλη των μετάλλων

Ξεστόμισα  λάκκο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γριά αγελάδα

θηρεύει

το μητρικό γάλα

το έλεος
των εποχών

~~~~~~~~~~~~~~~

Πολτός η νύχτα
αίμα κεριού

ένα τετράγωνο σπίτι
Πουλιά χαλκομανίες

στον ηλεκτρικό χλοοτάπητα
της πόλης
οξειδώνουν χαλάζι

τενεκεδένια δόντια

από κορμί

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Φιλούσα

τον φόβο

ικέτευα

να χωρέσω

κοιτάζοντας σε

στο σώμα που ταξιδεύει

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η νύχτα απορροφά

απαλά τους διάττοντες

Τα δάχτυλα στην παλάμη

σημειώνουν

επιπλέοντα σώματα

ναυαγών

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δεν ξέρω

θα κοιμάμαι …

όπως έγραφα

το κοιμάμαι

όπως το λησμονιέμαι

Τρία χρόνια 

ο ίδιος

γραφικός χαρακτήρας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Προετοιμασία

Κάθε μέρα

ξυρίζω τις μασχάλες μου

Τις κόκκινες τρίχες

τις δένω σφιχτά

μια μια στα τσίνορα

Είμαι το σχοινί

γίνεσαι το δέντρο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μια ρίζα

τρώει το σπίτι μου

Απόγονο χνούδι

το πρόσωπό σου

είναι

όλο το βάρος

Τύμπανο

αρχαίας μάσκας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η γνώση ότι βρέχει

Στο τζάμι του παραθύρου

το παιδί

με το δάχτυλο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όταν βρέχει

κλείνουν οι φωνές

στόμα σε στόμα

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Να είσαι

μόνος

συγκινημένος

Χώροι κληρονομιάς

Χαστούκι ζωής

ξεπετάει το καθιστικό του μητρικού

σε ευτελές ενοίκειο·
θρύψαλα το οικογενειακό πορτραίτο,

κάτι κειμήλια με γάζες περιθάλπω 

σε πορεία μετανάστευσης.

«Μόνο ο θάνατος υπόσχεση ιδιοκτησίας τώρα»

η τηλεφωνική διαθήκη σου,

ειρωνικά χωρατά

οι ανελκυστήρες του χώρου σου.

[να θαφτείς με τ’ αγαπημένα σου τσιγάρα

«να τρατάρεις τα Χερουβείμ» ζήτησες.]

Ετήσιο προσκύνημα

την υλικότητα σου ψηλαφίζω,

απούσα παρούσα

στο μαρμάρινο οικόπεδο

–πόσο δίκιο είχες–

μάταια.
Αλλού το ειδικό βάρος της απώλειας.

Δωμάτιο 609 αυτήν την φορά

έπιπλα χωρίς εκπλήξεις·

μνήμες απολυμαντικά

σούζα στην επιθεώρηση.

Φρούτα πίνακες

καταπίνουν ημερομηνίες λήξης

λουλούδια εμπριμέ

φυλορροούν την άνοιξη του γέλιου σου.

Το λαμπάκι νυχτός

γυρίζει πράσινο

αναγκαστική κατάταξη

στα τάγματα εξορίας.

Αέρας ανωτερότητας.

Το σινιαρισμένο

το ατσαλάκωτο

το φρεσκοξυρισμένο

λαμπάκι.

 
Αναπαύομαι ν΄αλλάξει χρώμα,

μαρσάρω με κόκκινο

προσφέρω τσιγάρο·

προοπτική

αναλαμπή συνέχειας,

υπεύθυνο σκοπιάς το αναθέτω.

Αποστολή:

Εν ολονύχτιαν εγρηγόρσει

ν΄αφοπλίσει τυχόν αυταπάτες

αγουροξυπνημένων ονείρων.

Οδηγίες:

Στην πρώτη υποψία

αρειμάνια τζούρα

–σύρμα στα πνευμόνια–

η καύτρα

–βαθύ κόκκινο μωβ–

να λιώσει τη νύχτα

ουρλιάζοντας.

Ανταμοιβή:

Εκλεκτός καπνός

από φυτεία σπάνιας διαλογής

οργανικός,

στριμμένος στον

τίτλο ιδιοκτησίας μας.

http://diasporic-skopia.blogspot.com/