το παράθυρο/περιοδικό ποίησης και άλλων αμαρτημάτων

Ντριτερό Αγκόλι – Τρία ποιήματα

antipoihsh — Mon, 21 May 2012 12:47:23 +0000

[ Μετάφραση από τα αλβανικά, σημείωμα: Ρομέο Τσολάκου ]

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΘΥΜΙΖΕΙΣ!

Το παρελθόν έχει πικρές ώρες και στιγμές, μη μου το θυμίζεις,
Ας πούμε ότι με δεμένα χέρια με είδες, μη μου το θυμίζεις!

Ας πούμε, με είδες στους δρόμους μεθυσμένο, μη μου το θυμίζεις,
μεθυσμένο, ταπεινωμένο και χαμένο, μη μου το θυμίζεις!

Ας πούμε ότι είχα πάθει πολλές ήττες, μη μου το θυμίζεις,
Και μια μέρα με δείρανε δυο-τρεις αλήτες, μη μου το θυμίζεις!

Με δείρανε γιατί μέλισσες κοιτούσα στο λιβάδι, μη μου το θυμίζεις,
Και δεν μπορούσα να κοιμηθώ όλο το βράδυ, μη μου το θυμίζεις!

Ας πούμε με είδες πνιγμένο στα κλάματα, μη μου το θυμίζεις,
Και η γούνα μου τ’ άξιζε τα ράμματα, μη μου το θυμίζεις!

Ας πούμε, με άκουγες όταν έλεγα ένα ψέμα, μη μου το θυμίζεις,
Όταν εξαντλημένο μ’ έπαιρνε το ρέμα, μη μου το θυμίζεις!

Καμιά φορά δεν ήμουν άντρας στο κρεβάτι, μη μου το θυμίζεις,
Και από την ντροπή γυρνούσα την πλάτη, μη μου το θυμίζεις!

Το παρελθόν έχει πικρές ώρες και στιγμές, μη μου το θυμίζεις,
Έχει δισταγμό και σιωπή, ενώ ήθελε φωνές, μη μου το θυμίζεις!

ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ

Μόλις που ξυπνάμε, μια-μια
Ανοίγουμε τις πόρτες το πρωί,
Πότε σιγανά, πότε κάνοντας φασαρία
Πότε χαρούμενοι, πότε σκυθρωποί.

Θ’ ανοίγουμε πόρτες όλη την ημέρα
Και σ’ όλη την ζωή που μας μένει,
Με τον σκοπό να φύγουμε πέρα
Και πάλι όμως θα ‘μαστε κλεισμένοι…

Η ΣΙΓΗ

Σιωπηλά φυτρώνει στα δέντρα το βλαστάρι, φυτρώνει αθόρυβα,
Σιωπηλά στους κάμπους φουντώνει το στάρι, φουντώνει αθόρυβα.

Σιωπηλά στο κλαρί του κοκκινίζει το μήλο, κοκκινίζει αθόρυβα,
Σιωπηλά μπαίνει από το παράθυρο ο ήλιος, μπαίνει αθόρυβα.

Σιωπηλά κατεβαίνει η νύχτα στα βουνά, κατεβαίνει αθόρυβα,
Σιωπηλά φεύγει η ζωή κι αργά, φεύγει αθόρυβα.

DRITËRO AGOLLI

Ο Ντριτερό Αγκόλι γεννήθηκε το 1931 στην Κορυτσά. Σπούδασε ρωσική φιλολογία στην Μόσχα. Για πολλά χρόνια διετέλεσε πρόεδρος της Αλβανικής Εταιρείας Συγγραφέων. Ποιητικές συλλογές: «Βγήκα στο δρόμο» (1958), «Μεσημέρι» (1960), «Τα βήματα μου πάνω σε άσφαλτο» (1961), «Ταξιδεύω σκεπτόμενος» (1986), «Ο αργοπορημένος προσκυνητής», (1993), «Ο ζητιάνος του χρόνου» (1995), «Έρχεται ο παράξενος άνθρωπος» (1996), «Μπαλάντα για τον πατέρα και τον εαυτό μου» (1997), «Το τετράδιο του μεσονυχτιού» (1998), «Η μακρινή καμπάνα» (1998). Έχει εκδώσει και πολλά μυθιστορήματα, μερικά από τα οποία έχουν μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες (και στα ελληνικά). Ζει στα Τίρανα.

Απόστολος Θηβαίος – Δύο ποιήματα

antipoihsh — Mon, 21 May 2012 11:53:48 +0000

Γενέθλιο

Όταν εκπληρώθηκε

το φοβερό πεπρωένο του φόνου,

οι άρρωστοι εγκατέλειψαν

τις αμέτρητες πλατείες,

άφησαν ελεύθερα τα αμέτρητα χέρια,

λησμόνησαν τους αμέτρητους θυμούς,

ζύγωσαν σαν απειλή

γύρω από τη σωρό.

Έπειτα φάνηκαν

οι υπάλληλοι της οδοποιΐας,

έριξαν άφθονο νερό

στο ασφάλτινο σώμα,

έστησαν μια πελώρια

επιτύμβια στήλη

δίχως ονόματα ή άλλα

περίτεχνα σκαλίσματα,

γιατί τα ονόματα των πεσόντων είναι πολλά

και δε χωρά πια το μάρμαρο.

Ύστερα, στο συμβούλιο του δήμου,

με έναν πειστικό λόγο,

ο εκπρόσωπος της πλειοψηφίας

πρότεινε τη θέσπιση μιας επετείου

ή μιας αφορμής για έναν

τυχα’ιο συγχρωτισμό.

Κανείς δεν είδε τα άγρια ζώα

μες στο στόμα του

πως γύρευαν ανθρώπους.

Τώρα, οι άρρωστοι γυρνούν

στα πόστα τους,

ανασύρουν αμέτρητους θυμούς,

σφίγγουν πάλι τα αμέτρητα χέρια,

σκαρφαλώνουν στις φωλιές,

κλείνουν τα παράθυρα,

τους φεγγίτες,

τα μάτια και πεθαίνουν.

Λήμμα

Ήταν μια αβλεψία των συγγραμμάτων

της γραμματείας,

μια ανεπάρκεια των συνταγμένων λεξικών.

Η λέξη “μόνος” σχημαίζει περιφραστικά

τους βαθμούς της σύγκρισης και της υπερβολής.

Μα εσύ, καθώς διασχίζεις τους σταθμούς

των υπόγειων σιδηροδρόμων,

καθώς προβάλλεσαι απρόσμενα

στις προσόψεις διερχόμενων συρμών,

γνωρίζεις με ακρίβεια

την υπερθετική ένταση

ενός τέτοιου αποτρόποαιου λήμματος.

Έτσι άγριες είναι οι λέξεις.

Και οι λύπες.

Και σε αρπάζουν από το πρόσωπο

που σου απέμεινε

και κανείς δεν ακούει τις κραυγές,

έτσι δυνατά που τραγουδιούνται

τα λαϊκά της ερημιάς.

Κανείς.

Δεν ακούει πια κανείς.

Από την ποιητική συλλογή 17, Εκδόσεις Εκάτη, 2011

Νίκος Σφαμένος – Δύο ποιήματα

antipoihsh — Mon, 21 May 2012 11:44:04 +0000

Ένα ποίημα για νικητές ή χαμένους

νικητής ή χαμένος
στέκομαι εδώ
ενώ το παιδί δε βγάζει φωνή
ενώ το όνειρο τρέμει
ενώ συναντώ παντού νέους ποιητές
ρε κλόουν
τι όμορφα που ονειρευόσουν τότε
η κάμαρα σου μακριά απ το κέντρο της πόλης
τα κορίτσια όμορφα
πέθαινες
πέθαινες
πέθαινες
και τώρα
-νέος ακόμη-
κοιτάζεις το όνειρο στην άκρη του δωματίου
«φίλε, σε ξεγέλασα, άρπα την μοναχικέ»!

η γάτα θα έρθει στα πόδια σου
θα πιεις τον καφέ σου
ενώ το όνειρο σου κάνει παιχνίδια
και οι μέρες δεν φαίνονται από την σκόνη
ήθελες να γράψεις απλά
απλά
μακριά απ τους λογοτέχνες
θυμάσαι τη κάμαρα σου
το ποτήρι
τη μουσική
τα σκόρπια βιβλία
ακούς πέρα τρένα στα στενά της Ασίας
κάτοικοι με φωτεινά πρόσωπα πίνουν νερό απ΄
τα πηγάδια και τραγουδάνε
χαμογελάς
η βόλτα στη παραλία
τα βιβλία των καταραμένων
τα κορίτσια που δεν μίλησαν
και το όνειρο γίνεται βουή
σκόνη
«μωρό μου, έπαιξα καιρό μαζί σου, έπρεπε να το καταλάβεις»!

νικητής ή χαμένος
γέρνεις στους τοίχους και μυρίζεις κυκλάμινα σε κατεστραμμένες πόλεις

Καθώς παίζει η μουσική

αργά τη νύχτα
καθαρός ουρανός
και
πολύχρωμα
αστέρια
τα παιδιά
γυρίζουν
στα σπίτια τους
ενώ ονειρεύονται
λιβάδια
εκείνη
τον περιμένει
στη πόρτα
με το
νυχτικό της
ανεβαίνει τις
σκάλες
της δίνει
ένα φιλί και
την αγκαλιάζει
σφιχτά
καθώς ένας
άνδρας
γέρνει στους
τοίχους

Θωμάς Ιωάννου – Τρία ποιήματα

antipoihsh — Mon, 21 May 2012 11:41:04 +0000

Δίχως το μέλλον μου

Έρχομαι δίχως το μέλλον μου

Ποιητές που θαύμασα

Μου γύρισαν την πλάτη

Κορίτσια που αγάπησα

Ταΐζουν αγάλματα στις πλατείες

Μαρμαρωμένες επιθυμίες

Που έγιναν δημόσια θεάματα

Τις νύχτες αγρυπνώ

Τραγουδώντας παράφωνα όνειρα

Στις παραλίες που ξάπλωσα

Υπό το σεληνόφως

Δεν ξαναγύρισα αθώος

Δεν τη γνωρίζω πια

Τη φωνή της πίστης μου

Δεν είμαι εγώ αυτός

Που καλεί ο πετεινός

Κάθε που ξημερώνει

Υποσημείωση

Το ποίημα αυτό που ζω

Δεν θα τελειώσει

Με λέξεις

Αμήχανοι εκ γενετής

Δεν ξέρουμε

Τι να κάνουμε

Το στόμα και τα χέρια μας

Και καπνίζουμε τον ένα φόβο

Πάνω στον άλλο

Δεν ξέρουμε

Να μιλάμε και να γράφουμε

Και χρησιμοποιούμε την ποίηση

Αυτή τη διάλεκτο των νεκρών

Κάνοντας σήματα καπνού στο πουθενά

Δεν ξέρουμε

Να φιλάμε και ν’ αγγίζουμε

Κι έγινε η αγάπη

Στάχτη που τίναξε

Απ’ τα ρούχα του ο Θεός

Από την ποιητική συλλογή ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν-2011

Κώστας Κουκουζέλης – Θα σε χτυπήσω

antipoihsh — Mon, 21 May 2012 10:51:23 +0000

θα σε χτυπήσω (διπλό σονέτο)

-θα σε χτυπήσω, σου είπα στ’ αστεία \ ούτε θυμάμαι γιατί
-θα μου άρεσε, απάντησες στρέφοντας ένα ποτάμι πίσω σε
ένα σκοτεινό νησί \\με 12 δωμάτια \ 24 νότες
κάτω απ’ το πεντάγραμμο \ μερικά κύματα απ’ το δεξί άκρο
των σκιών \ χιλιοστά απ’ τα πλακάκια \
εσύ να θυμάσαι βλέμματα κι εγώ αισθήσεις \\ ή το αντίστροφο;
\\ εσύ να μνημονεύεις τα πολλά \ εγώ το ένα \ κι οι δυο το
ολοκαύτωμα \που η σελήνη δεν δρόσισε \πίσω απ’ τα βλέφαρα
#
ένας θεός ξέρει τι με κράτησε και δεν σε φίλησα \\ ήθελες δεν
ήθελες \\ πώς δεν σ’ άρπαξα \να σε τραβήξω στη σκηνή και…\
να σε εξαφανίσω απ’ το πλήθος σα μάγος\ κι έπειτα οι δυο μας\
στο διπλό πάτο του καπέλου ν’ ακολουθήσουμε μονοπάτια με
χόρτα\ ασημένια\\ νήματα ημιτελούς υφαντού\ να στριμωχτούμε
στα πιο στενά στενά της πόλης\\ να τα λιώσουμε\\ να συνεχίσουμε από κει που μείναμε πριν χίλια χρόνια \ να σπάσουμε λάμπες στα
δημοτικά \ τα κάγκελα στα γυμνάσια\ τα γυμνάσια στα λύκεια \
#
μη με περάσεις για κανέναν ρομαντικό \ μη νομίσεις
ότι είχα τρυφερές διαθέσεις : στο αντιγύρισμά σου \ σε θέλησα
σαν σαρκοβόρο \\ σε μαύρη στέπα \ στην ξηρασία \ τη σάρκα
και το αίμα \ σαν ύαινα πριν τα λιοντάρια \
οι βρυχηθμοί μου θα θρυμμάτιζαν τον ασβεστότοιχο\
η πλατεία θα βαφόταν πορφυρή
#
σε γύρεψα σαν πράσινη θάλασσα \ βουλιμική \ με το αγριότερο
κύμα μου να σε κάνω δική μου\ πριν καταλάβεις\ πριν προλάβεις
να μετρήσεις τις λεύγες ως τον πυθμένα μου \ να συνθλίψω την
καρίνα σου \ να ταπεινώσω τα κατάρτια σου
\ να δοξάσω τον καπετάνιο\\ που μεθυσμένος τραγουδούσε κάτι ηρωικό\τη νύχτα του ναυαγίου\\ /έτσι σε θέλησα κι έτσι σε θέλω ακόμα

(mηχανικά μολύβια, υπό έκδοση)

http://antipiisiarxis.blogspot.com/

Δημήτριος Ξυδερός – Δύο ποιήματα

antipoihsh — Mon, 21 May 2012 10:43:31 +0000

Ευρυδίκη +

έχεις ένα λεπτό;

είμαι ερωτευμένη, είπε

μα είναι η καρδιά μου γεμάτη ηρωίνη

έχεις ένα λεπτό;

στον πρώτο κάδο απορριμμάτων

πέταξε τη σύριγγα

και τη μαύρη μου τη λύρα

για να είμαι ειλικρινής,

πριν τρεις ώρες πέθανε στο ασθενοφόρο

αλλά μ’ ακολουθεί..

Μ’ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ

κι είναι η καρδιά της γεμάτη ηρωίνη…

[Ανέκδοτο]

Άλφα

ξεσκόνισε την Ουτοπία…

μην ζηλεύεις

εκεί που δεν σε σπέρνουνε

πέσε να ξυπνήσεις,

δεν έχεις πια εχθρούς

μάθε με Πατέρα

μάθε με πράγματα που γνώριζα

[Από τη συλλογή «διαΣταύρωση ΧωΡίς φανάρια». Εκδόσεις ΗΡΙΔΑΝΟΣ 2011]

zenoconcrete@hotmail.com

Το Παράθυρο έλαβε και ευχαριστεί:

antipoihsh — Mon, 21 May 2012 10:40:26 +0000

Ζαχαρίας Στουφής – Ονειροπληξία, Εκδόσεις Φαρφουλάς 2012
Γράμματα σε νεκρό ποιητή, Ιδίοις Κόποις 2009

Πεισιθάνατος, εμμονικός και ιδιαίτερος, ο Ζαχαρίας Στουφής στην καλαίσθητη και λιτή έκδοση των εκδόσεων Φαρφουλά, κατασκευάζει το δικό του σύμπαν μολονότι καταπιάνεται με τα θεμελιώδη θέματα- αντικείμενα ύπαρξιακής αναζήτησης – τον έρωτα και τον θάνατο.

Παρόλο που ο κόσμος που οικοδομεί είναι σκοτεινός, δεν υπάρχει αίσθημα κλειστοφοβίας- τα ποιήματά του καταφέρνουν να ελευθερώσουν μια ανάσα που ισοσκελίζει κάπως το μάταιο…

Η μικρή φόρμα είναι δύσκολη υπόθεση, πολύ εύκολα ολισθαίνει κανείς στην κοινοτοπία, ή στο ευφυολόγημα. Ο Ζαχαρίας Στουφής ξεγλιστρά (αν και όχι πάντα), κ από τα δύο, ίσως λόγω μιας έμφυτης, προσωπικής ανάγκης που εξυπηρετείται- μια φυσική κλίση προς το συμπυκνωμένο νόημα. Παρόλαυτά, η επανάληψη του θέματος, ιδίως στη μικρή φόρμα, κάποιες φορές είναι κουραστική.

Παρά το μικρό μέγεθος, η τριλογία αποπνέει την αίσθηση μιας ολοκληρωμένης ενότητας.

Το δεύτερο βιβλίο, Τα γράμματα σε νεκρό ποιητή, μια μινιατούρα φετίχ φτιαγμένη ιδίοις κόποις, περιλαμβάνει ποιήματα που ακολουθούν τη μεγάλη φόρμα. Ειδικότερα τα ημερολόγια σιωπής είναι ίσως το πιο δυνατό σημείο των βιβλίων καθώς η ανάπτυξη της ιδέας πέρα από το ολιγόστιχο, δίνει στον Ζαχαρία Στουφή τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει αρετές αφήγησης, λυρισμού, ρυθμικότητας.

Τζούτζη Μαντζουράνη - Τα 24 Γράμματα του αλφαβήτου, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2012

Μ’ ακούς; Γράμματα σ’ έναν φανταστικό εραστή. Εκδόσεις Φίλντισι 2011

Στην πρώτη ποιητική της απόπειρα η Τζούτζη Μαντζουράνη καταπιάνεται με τον έρωτα. Με αφορμή τα 24 γράμματα του αλφαβήτου εμπνέεται και προσπαθεί να αποτυπώσει ερωτικές ανησυχίες και υπαρξιακές αναζητήσεις.

Τα ποιήματα είναι γραμμένα σε ελεύθερη φόρμα, άλλοτε ολιγόστιχα κι άλλοτε μακροσκελή φλερτάροντας με τον πεζό λόγο.

Παρά τις εμφανείς τεχνικές αδυναμίες, τα ποιήματα είναι ανθρώπινα, ζεστά, με μια οικεία αίσθηση. Η Τζούτζη Μαντουράνη δεν φοβάται να εκτεθεί, να δοκιμάσει και τέλος να συγκρουστεί μετωπικά με ότι την φοβίζει. Με όπλο τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ, καταφέρνει να τα βγάλει πέρα με το ποιητικό της εγχείρημα αφήνοντας μια υπόσχεση για το μέλλον, και αφήνοντας επιδεικτικά ανέγγιχτη αυτή την ποιητική θλίψη της μόδας.

Στο βιβλίο Μ’ ακούς, γράμματα σε έναν φανταστικό εραστή, η επιλογή του πεζού είναι με το μέρος της. Σε ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι ημερολόγιο, ξεδιπλώνει μύχιες σκέψεις και εξομολογήσεις σε έναν, αν και όχι απαραίτητα τον ίδιο κάθε φορά, εραστή. Με τόλμη και ειλικρίνεια, με οξυδέρκεια και μια γλυκόπικρη ματιά, ξαναδίνει ζωή και φωνή σε σκηνές περασμένων ερώτων, σκηνές αγάπης και πάθους, μα και σκηνές χωρισμού, ζήλειας, εκδίκησης. Δεν μπορεί, σε κάποια από τις ιστορίες του βιβλίου, θα αναγνωρίσεις δικά σου κομμάτια, αποδεικνύοντας πως μπροστά στον έρωτα είμαστε όλοι απελπιστικά ίδιοι.

Θωμάς Ιωάννου, Ιπποκράτους 15, εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2011

Το πρώτο ποιητικό βιβλίο του Θωμά Ιωάννου με τίτλο Ιπποκράτους 15, από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν φιλοξενεί 51 ποιήματα, γραμμένα σε ελεύθερη φόρμα, μακροσκελή στην πλειοψηφία τους χωρίς να λείπουν και οι ολιγόστιχες ποιητικές απόπειρες.

Σφιχτά δεμένα, με το σώμα και τα μέλη του να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ποίηση του Θωμά Ιωάννου

” Τώρα που ανακαλύψαμε ότι τα σημάδια στο σώμα μας άλλαξαν χρώμα και μέγεθος και προβάλλουν ως τίτλοι τέλους”,

” στο αεί των αποσιωπητικών και στο ποτέ του σώματος”,

” στρέφοντας ο ίδιος το βέλος προς την πτέρνα μου”

” πρόσφυγας από σώμα σε σώμα που δεν θα γνωρίσει νόστο καθ’ έξιν αποβολή από ένα ξένο κι εχθρικό σώμα”,

“Το παρόν συνωστίζεται γύρω μου με πιέζει με το ογκώδες σώμα του”

” με εκείνους που τρέχουν προς την έξοδο κινδύνου ξεχνώντας πως από το σώμα του δεν ξέφυγε κανείς”

“φοράς πάλι το ίδιο σώμα ξέχασες όμως να κουμπώσεις την επίμαχη πληγή”

Από την ποιητική του σκακιέρα δεν λείπουν σκηνές ιατρικού περιεχομένου: στις Πρώτες βοήθειες γράφει: ” Εφημερεύει πάντοτε η αγάπη/ δεν σώζει ζωές/ ξέρει όμως να δίνει τις πρώτες βοήθειες”

στην Απόρριψη μοσχεύματος: ” Προσπάθησα να κάνω το χαρτί/ να σε αγαπήσει όπως εγώ/ ή έστω να σε ανεχθεί/ όμως αυτό αντιδρούσε/ σε απέρριψε σαν ασύμβατο μόσχευμα”

στο Χρόνιο περιστατικό: ” Χρόνιο περιστατικό εξάλλου/ τι δουλειά έχω εγώ/ να τρέχω στα επείγοντα” .

Είναι φανερό πως ο Θωμάς Ιωάννου (γιατρός στο επάγγελμα) δανείζεται σκηνές από τον καθημερινό του βίο και τις μετατρέπει σε γόνιμα εδάφη για τις ποιητικές του ασκήσεις. Με γλώσσα σύγχρονη, ανεπιτήδευτη και απλή στην χρήση της αντλεί το ποιητικό εύρημα από τις συχνά πετυχημένες αντιθέσεις του ” Καθώς το στόμα μου τραύλιζε/ ένα τραγούδι για κωφάλαλους” ” ο χρόνος καβαλά το μηχανάκι του/ κι εσύ μπουσουλάς στο δωμάτιο”, ” πεσμένο θα με βρει το αύριο/ εμένα που έστεκα/ υπεράνω όλων”.

Στον αντίποδα του υλικού του κόσμου, στον αντίποδα του φθαρτού σώματος στέκει η ψυχή. Έχει κι αυτή κεντρική θέση στις ποιητικές αναζητήσεις ” πήρα στα τρεμάμενα χέρια μου το περίστροφο/ και ζύγισα το βάρος της απόφασης/ όμως δεν ήξερα σε τι να το μετρήσω/ σε όνειρα ή σε λάθη/ και τι βαραίνει πιο πολύ/ στο ζύγι της ψυχής”.

Όλο το βιβλίο διατρέχει μια αγωνία επικράτησης της μιας πλευράς , του σώματος, των αδυναμιών, του θανάτου, ή της αθανασίας ” αν τολμάς παίξε τη ζωή σου/ στη ρουλέτα της ποίησης”, ” αρνήθηκα να παραδοθώ/ να σηκώσω ψηλά τα χέρια/ σε αυτό που λένε ζωή”, “μια μέρα θα πάρω/ το παιχνιδάκι της ζωής/ στα χέρια μου/ και θα το σπάσω”.

με τον έρωτα να ισορροπεί κάπου ενδιάμεσα ” μετά τον έρωτα ένα τσιγάρο/ αναγκαία μετάβαση ύλης/ από τη σάρκα σε σποδό”.

Η πρώτη συλλογή του Θωμά Ιωάννου, διαθέτει σώμα συμπαγές και αξιόλογο. Αστοχίες, στην μικρή κυρίως φόρμα: “ δώστε μου λίγη Πρέ(βε)ζα θανάτου” , επαναλήψεις και κάποια φλύαρα σημεία, δεν αρκούν για να επισκιάσουν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία.

17, Απόστολος Θηβαίος, Εκδόσεις Εκάτη 2011

Ο Απόστολος Θηβαίος έχει γράψει και εκδώσει τα: «Νόμισμα στην Όχθη», «Πολύχρωμο Θάρρος», «Mendizabal», «Οδός Πόλεως, Αριθμός 28». Κείμενα και ποιήματα του φιλοξενούνται σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Στην ποιητική συλλογή 17, από τις Εκδόσεις Εκάτη με όχημα 19 ποιήματα, αφηγείται 19 ιστορίες. Για την Ελένη των επισκεπτηρίων και την σιωπή μπροστά στα απομεινάρια των καλοκαιριών, για τον Ρέι που προσμένει το μεγαλο οχηματαγωγό Φρανς, για τα ρεφρέν της ερημιάς και τις μαύρες γόβες της Κυριακής, για αυτούς που χάθηκαν μες στις αμέτρητες πλατείες, για τις φονικές προφητείες που επαληθεύτηκαν, για τα αμέτρητα μοναχικά μίλια του αυτοκινητοδρόμου 66, για τις εκτενείς λίστες των ληξιαρχείων και τις υποσχέσεις, για τις λύπες που σε αρπάζουν από το πρόσωπο, τους τελευταίους Τρώες της Κυριακής, για τον εργάτη της οδού Αλεξάνδρας, το σπίτι που έστεκε παράμερα και τις συνέπειες για την Ελένη που γριά και νικημένη δεν ξέρει πως την ζητούν οι Αχαιοί με λύσσα.
Ο Απόστολος Θηβαίος, σε αυτή τη συλλογή, ως ένας άλλος μάντης υφαίνει σύγχρονους χρησμούς, συνομιλεί με το παρόν και το παρελθόν, μπλέκει το χρόνο και τα πρόσωπα στις ιστορίες του και δημιουργεί ένα σύμπαν συμβολισμών.

Η συλλογή διατίθεται δωρεάν στην ηλεκτρονική της μορφή από τα 24 γράμματα:

http://www.24grammata.com/?p=25066

Δημήτρης Μαγριπλής, Κρυφές Ενοχές, Εκδόσεις ΕΠΙ-ΓΝΩΣΗ, Σταμούλη 2011

Οι Κρυφές ενοχές είναι μια συλλογή που αποτελείται από 16 διαφορετικά διηγήματα, διαφορετικά ως προς τη θεματική αλλά και το ύφος. Κοινή συνισταμένη η νεοελληνική πραγματικότητα, με το πρόσφατο παρελθόν αλλά και τις γνωστές αγκυλώσεις της, να ορίζουν το πλαίσιο μες στο οποίο ο Μαγριπλής με μαεστρία ξετυλίγει τις ιστορίες του. Χιούμορ, αυτοσαρκασμός, αναπάντεχες ανατροπές και πάντα στο βάθος αυτές οι κρυφές ενοχές που μας βασανίζουν εκ των έσω. Ωραία ματιά, καθαρή γραφή, πολιτική αλλά και ταυτόχρονα ανθρώπινη. Αιχμηρός εκεί που πρέπει, ο Μαγριπλής στηλιτεύει με τρόπο γλαφυρό και εύστοχο τα κακώς κείμενα της νεοελληνικής πραγματικότητας, αποφεύγοντας υποδειγματικά τα ηθικοπλαστικά κυρήγματα. Οι ιστορίες του συχνά μαρτυρούν μια συμπονετική αίσθηση για τα ανθρώπινα πάθη, παρά μια καταγγελτική διάθεση. Οι Κρυφές ενοχές είναι ένα βιβλίο που ευτύχησε να είναι γραμμένο σε πολύ καλά ελληνικά. Η φλυαρία και οι βαρυφορτωμένες περιγραφές σε κάποια ελάχιστα σημεία θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί.

Christophe BREGAINT – Ένα ποίημα

antipoihsh — Mon, 21 May 2012 10:36:37 +0000

[ Μετάφραση: Άννα Νιαράκη ]

8 Ιουλίου 2011

Τα τρένα περνούν πάντα κάτω από τον αυτοκτονικό

ουρανό
Για να βγουν από την πόλη

της αυτοκρατορίας

το ίδιο και για το τελευταίο ταξίδι

που φθάνει

Καιρός που η γη τρελαίνεται
θερμαίνεται

θυμώνει με σεισμούς τρέμει

ενάντια

στις πράξεις των τρελλών που καταδίκασαν τον πλανήτη

σε θάνατο

Το μέλλον είναι κρυφό συνετρίβη στο δρόμο

Κάπου στον χάρτη

Η φωτιά

απλώνεται ανένδοτη πάνω στη Γη

Christophe BREGAINT/ Actu Destructurée

http://poesiemuziketc.wordpress.com/

Αννίτα Χατζίκου – Ένα ποίημα

antipoihsh — Sun, 20 May 2012 16:29:54 +0000

Παλάμες των φλαμίνγκο φωλιά

Τελευταία τρώω ελαφρά

μαθαίνω ονόματα εξωτικών πτηνών

και φροντίζω τις μπιγκόνιες στο μπαλκόνι

– τάμα παλιό

στη σπασμένη φτερούγα της Kahlo

Βγαίνω σπάνια

Στο πάρκο

τα παιδιά με τους αναπτήρες

με κυκλώνουν

με αμέτρητους σπινθήρες

Memento mori

φθέγγει η τσακμακόπετρα

και σωπαίνω

– έτσι όπως γεμίζει πούπουλα

το στόμα

Αύριο να θυμηθώ

ν’ αλλάξω τα σεντόνια

να φωνάξω κάποιον

για τη βρύση που στάζει

νερό στο μάρμαρο

να λούσω τα μαλλιά μου

– θα έρθουν να τα κόψουν

Ας είναι

Πάρτε και τα χέρια μου!

Ακατοίκητα

δεν τα θέλω πια

και είναι αργά

τα πουλιά

να επιστρέψουν απ’ τον Νότο

Έκτωρ Πανταζής – Δυο καρρέ σε ένα

antipoihsh — Sun, 20 May 2012 11:40:58 +0000

1.
Κήποι Μυστηρίων Ερώτων
Όπου Αγάπες Πίνουν Το Νερό Των

Στέρνα δωρίζει τα νερά της
ξεχειλίζουν τα χείλη της αγάπης
έρχεται με τα τρελά της πουλάρια
αρώματα γεμίζει τα κηπάρια
Σκιρτάν καημοί λάμπουν αστέρια
έρχεται με πλούσια χέρια
του οίστρου μεθά τα περιστέρια
Απ’ των μαλλιών της τον καταρράκτη
χύνει την ομορφιά της κράχτη
ίμερος μπαίνει σε όλες τις γωνίες
γλυκειές του έρωτα οι αγωνίες
χαρά και πόθος τα πάντα μερώνει
χέρι θεού τον κήπο μυρώνει

Κήπος είναι από κήπο αγάπης
άρωμα έχει το άρωμα της
όπως μικρό κορίτσι της μαμά της
κήπος που στέλνει στην ποδιά της
ν’ ανάβουν τα λουλούδια στη φωτιά της
κήπος όπου ερώτων χείλη πίνουν το νερό των

Κήπος όπου σκιρτά η καρδιά του ανθρώπου
και λάμπουν ονείρατα φωτιά του κάθε τόπου
αγάπης χέρια τον φύτεψαν
καθώς τα γέλια της προφήτεψαν:
Θα γονατίσεις δίπλα του εσύ και θα πεις
εκεί μαζί στη φωτεινή σκιά που πλάι στέκει
γλυκό το νάϊ τραγούδι προσευχής
θα πάει ευθύς σε βάθη ψυχής
-ρίγος ψυχής που θα αλλοιώσει -
άσπρο μετάξι ρούχο της θα δώσει

Ώστε θα πετάξει με άρμα λαμπηδόνων
μέσα σε άσματα πιο λεπτά από θρήνο αηδόνων
σε ρόδων μυστικών τα αρώματα εύοσμα
περνώντας τους λεπτούς τοίχους προς τα εύκοσμα
Γύρε και δες καημένη ψυχή
το μυστικό σου χι και ψι
σώμα ένα που σε σηκώνει
πέραν των άστρων όπου φως πυκνώνει
ήλιων αόρατων χρυσή μια σκόνη
τα πάθη της καρδιάς μάθη ξεσηκώνει
σαν από αντιγραφή που αμάθητος σκαρώνει
κι εκεί πυκνά στοχάζεται τα λάθη του
ιδού λάμπει απροσδοκήτως ο δρόμος του αλάθητου.

Ο δρόμος της καρδιάς δεν έχει πώς
(πλούσια το αίμα τις πληγές μας ελεεί στο φως)
ίχνη φωτός τα βήματα μυστήριας Ξένης η ατραπός.

Στα πένθη ευχές πέμπεις
καρδιά ή προσευχές αναπέμπεις;
Α! η καρδιά μας πως θες ν’ ανασαίνει
αν όχι στου έρωτα τις φωνές
που, θεέ! μας ανασταίνει!
2.
Ποιος ξέρει που είναι
του έρωτα η αγκαλιά
να στείλω εκεί να πιουν
τα διψασμένα μου πουλιά

και που να βρω τόσα φιλιά
να ντύσω το κορμί του φωλιά

νερό να τον ξεδιψάσω
δίψα μου πιες
νερό των άστρων
μέθη από μέλι χρυσό
τριανταφυλλένιων κάστρων

όλο το πράσινο των δασών να αθροίσω
και στα πόδια του μπροστά να ρίξω
δεν φτάνει
αστέρια όσα αν κεντήσω
στο φωτεινό χιτώνα του
ότι εφευρίσκω το δικό του ρίσκο
πάλι δε φτάνει

απ όλης της αυγής τους κρόκους
γύρη αν τρυγήσω
και πάλι δεν αρκεί
να τον μεθύσω

Κι απ’ όλης της άνοιξης τους κόρφους
λουλούδια και δροσιές
τι να λένε στις μεθυστικές του αμβροσίες

Αχ βασανάκια στην καρδιά
αν πληθαίνουν τα μεράκια
γίνονται εμένα δάκρυα νεράκια

έρωτα πού κάνεις πασχαλιά
να πάω να στρώνω τα χαλιά
κι ας με πατείς
δυναστεία να σ’ έχω
Θέτιδα κι εσύ ο Δίας,
στα γόνατά σου να προστρέχω

έρωτα κι από ποια χαραμάδα
μπήκες στη καρδιά μουσαφίρης
με όψη αρειμάνια
όταν ο νους μου εμένα αρμένιζε
σ’ άλλα λιμάνια

μέλισσα μου χρυσή
σοφή σε μέλι σε κεντρί
πες, πως να κάνω κι εγώ κεντρί
να τον πικράνω
με κεντρί στο βέλος του το άλλο
κι εγώ να βάλλω;