You are currently browsing the category archive for the ‘Ποιήματα’ category.
[ Μετάφραση από τα αλβανικά, σημείωμα: Ρομέο Τσολάκου ]
ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΘΥΜΙΖΕΙΣ!
Το παρελθόν έχει πικρές ώρες και στιγμές, μη μου το θυμίζεις,
Ας πούμε ότι με δεμένα χέρια με είδες, μη μου το θυμίζεις!
Ας πούμε, με είδες στους δρόμους μεθυσμένο, μη μου το θυμίζεις,
μεθυσμένο, ταπεινωμένο και χαμένο, μη μου το θυμίζεις!
Ας πούμε ότι είχα πάθει πολλές ήττες, μη μου το θυμίζεις,
Και μια μέρα με δείρανε δυο-τρεις αλήτες, μη μου το θυμίζεις!
Με δείρανε γιατί μέλισσες κοιτούσα στο λιβάδι, μη μου το θυμίζεις,
Και δεν μπορούσα να κοιμηθώ όλο το βράδυ, μη μου το θυμίζεις!
Ας πούμε με είδες πνιγμένο στα κλάματα, μη μου το θυμίζεις,
Και η γούνα μου τ’ άξιζε τα ράμματα, μη μου το θυμίζεις!
Ας πούμε, με άκουγες όταν έλεγα ένα ψέμα, μη μου το θυμίζεις,
Όταν εξαντλημένο μ’ έπαιρνε το ρέμα, μη μου το θυμίζεις!
Καμιά φορά δεν ήμουν άντρας στο κρεβάτι, μη μου το θυμίζεις,
Και από την ντροπή γυρνούσα την πλάτη, μη μου το θυμίζεις!
Το παρελθόν έχει πικρές ώρες και στιγμές, μη μου το θυμίζεις,
Έχει δισταγμό και σιωπή, ενώ ήθελε φωνές, μη μου το θυμίζεις!
ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ
Μόλις που ξυπνάμε, μια-μια
Ανοίγουμε τις πόρτες το πρωί,
Πότε σιγανά, πότε κάνοντας φασαρία
Πότε χαρούμενοι, πότε σκυθρωποί.
Θ’ ανοίγουμε πόρτες όλη την ημέρα
Και σ’ όλη την ζωή που μας μένει,
Με τον σκοπό να φύγουμε πέρα
Και πάλι όμως θα ‘μαστε κλεισμένοι…
Η ΣΙΓΗ
Σιωπηλά φυτρώνει στα δέντρα το βλαστάρι, φυτρώνει αθόρυβα,
Σιωπηλά στους κάμπους φουντώνει το στάρι, φουντώνει αθόρυβα.
Σιωπηλά στο κλαρί του κοκκινίζει το μήλο, κοκκινίζει αθόρυβα,
Σιωπηλά μπαίνει από το παράθυρο ο ήλιος, μπαίνει αθόρυβα.
Σιωπηλά κατεβαίνει η νύχτα στα βουνά, κατεβαίνει αθόρυβα,
Σιωπηλά φεύγει η ζωή κι αργά, φεύγει αθόρυβα.
DRITËRO AGOLLI
Ο Ντριτερό Αγκόλι γεννήθηκε το 1931 στην Κορυτσά. Σπούδασε ρωσική φιλολογία στην Μόσχα. Για πολλά χρόνια διετέλεσε πρόεδρος της Αλβανικής Εταιρείας Συγγραφέων. Ποιητικές συλλογές: «Βγήκα στο δρόμο» (1958), «Μεσημέρι» (1960), «Τα βήματα μου πάνω σε άσφαλτο» (1961), «Ταξιδεύω σκεπτόμενος» (1986), «Ο αργοπορημένος προσκυνητής», (1993), «Ο ζητιάνος του χρόνου» (1995), «Έρχεται ο παράξενος άνθρωπος» (1996), «Μπαλάντα για τον πατέρα και τον εαυτό μου» (1997), «Το τετράδιο του μεσονυχτιού» (1998), «Η μακρινή καμπάνα» (1998). Έχει εκδώσει και πολλά μυθιστορήματα, μερικά από τα οποία έχουν μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες (και στα ελληνικά). Ζει στα Τίρανα.
Γενέθλιο
Όταν εκπληρώθηκε
το φοβερό πεπρωμένο του φόνου,
οι άρρωστοι εγκατέλειψαν
τις αμέτρητες πλατείες,
άφησαν ελεύθερα τα αμέτρητα χέρια,
λησμόνησαν τους αμέτρητους θυμούς,
ζύγωσαν σαν απειλή
γύρω από τη σωρό.
Έπειτα φάνηκαν
οι υπάλληλοι της οδοποιΐας,
έριξαν άφθονο νερό
στο ασφάλτινο σώμα,
έστησαν μια πελώρια
επιτύμβια στήλη
δίχως ονόματα ή άλλα
περίτεχνα σκαλίσματα,
γιατί τα ονόματα των πεσόντων είναι πολλά
και δε χωρά πια το μάρμαρο.
Ύστερα, στο συμβούλιο του δήμου,
με έναν πειστικό λόγο,
ο εκπρόσωπος της πλειοψηφίας
πρότεινε τη θέσπιση μιας επετείου
ή μιας αφορμής για έναν
τυχαίο συγχρωτισμό.
Κανείς δεν είδε τα άγρια ζώα
μες στο στόμα του
πως γύρευαν ανθρώπους.
Τώρα, οι άρρωστοι γυρνούν
στα πόστα τους,
ανασύρουν αμέτρητους θυμούς,
σφίγγουν πάλι τα αμέτρητα χέρια,
σκαρφαλώνουν στις φωλιές,
κλείνουν τα παράθυρα,
τους φεγγίτες,
τα μάτια και πεθαίνουν.
Λήμμα
Ήταν μια αβλεψία των συγγραμμάτων
της γραμματείας,
μια ανεπάρκεια των συνταγμένων λεξικών.
Η λέξη “μόνος” σχηματίζει περιφραστικά
τους βαθμούς της σύγκρισης και της υπερβολής.
Μα εσύ, καθώς διασχίζεις τους σταθμούς
των υπόγειων σιδηροδρόμων,
καθώς προβάλλεσαι απρόσμενα
στις προσόψεις διερχόμενων συρμών,
γνωρίζεις με ακρίβεια
την υπερθετική ένταση
ενός τέτοιου αποτρόπαιου λήμματος.
Έτσι άγριες είναι οι λέξεις.
Και οι λύπες.
Και σε αρπάζουν από το πρόσωπο
που σου απέμεινε
και κανείς δεν ακούει τις κραυγές,
έτσι δυνατά που τραγουδιούνται
τα λαϊκά της ερημιάς.
Κανείς.
Δεν ακούει πια κανείς.
Από την ποιητική συλλογή 17, Εκδόσεις Εκάτη, 2011
Ένα ποίημα για νικητές ή χαμένους
νικητής ή χαμένος
στέκομαι εδώ
ενώ το παιδί δε βγάζει φωνή
ενώ το όνειρο τρέμει
ενώ συναντώ παντού νέους ποιητές
ρε κλόουν
τι όμορφα που ονειρευόσουν τότε
η κάμαρα σου μακριά απ το κέντρο της πόλης
τα κορίτσια όμορφα
πέθαινες
πέθαινες
πέθαινες
και τώρα
-νέος ακόμη-
κοιτάζεις το όνειρο στην άκρη του δωματίου
«φίλε, σε ξεγέλασα, άρπα την μοναχικέ»!
η γάτα θα έρθει στα πόδια σου
θα πιεις τον καφέ σου
ενώ το όνειρο σου κάνει παιχνίδια
και οι μέρες δεν φαίνονται από την σκόνη
ήθελες να γράψεις απλά
απλά
μακριά απ τους λογοτέχνες
θυμάσαι τη κάμαρα σου
το ποτήρι
τη μουσική
τα σκόρπια βιβλία
ακούς πέρα τρένα στα στενά της Ασίας
κάτοικοι με φωτεινά πρόσωπα πίνουν νερό απ΄
τα πηγάδια και τραγουδάνε
χαμογελάς
η βόλτα στη παραλία
τα βιβλία των καταραμένων
τα κορίτσια που δεν μίλησαν
και το όνειρο γίνεται βουή
σκόνη
«μωρό μου, έπαιξα καιρό μαζί σου, έπρεπε να το καταλάβεις»!
νικητής ή χαμένος
γέρνεις στους τοίχους και μυρίζεις κυκλάμινα σε κατεστραμμένες πόλεις
Καθώς παίζει η μουσική
αργά τη νύχτα
καθαρός ουρανός
και
πολύχρωμα
αστέρια
τα παιδιά
γυρίζουν
στα σπίτια τους
ενώ ονειρεύονται
λιβάδια
εκείνη
τον περιμένει
στη πόρτα
με το
νυχτικό της
ανεβαίνει τις
σκάλες
της δίνει
ένα φιλί και
την αγκαλιάζει
σφιχτά
καθώς ένας
άνδρας
γέρνει στους
τοίχους
Ευρυδίκη +
έχεις ένα λεπτό;
είμαι ερωτευμένη, είπε
μα είναι η καρδιά μου γεμάτη ηρωίνη
έχεις ένα λεπτό;
στον πρώτο κάδο απορριμμάτων
πέταξε τη σύριγγα
και τη μαύρη μου τη λύρα
για να είμαι ειλικρινής,
πριν τρεις ώρες πέθανε στο ασθενοφόρο
αλλά μ’ ακολουθεί..
Μ’ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ
κι είναι η καρδιά της γεμάτη ηρωίνη…
[Ανέκδοτο]
Άλφα
ξεσκόνισε την Ουτοπία…
μην ζηλεύεις
εκεί που δεν σε σπέρνουνε
πέσε να ξυπνήσεις,
δεν έχεις πια εχθρούς
μάθε με Πατέρα
μάθε με πράγματα που γνώριζα
[Από τη συλλογή «διαΣταύρωση ΧωΡίς φανάρια». Εκδόσεις ΗΡΙΔΑΝΟΣ 2011]
[ Μετάφραση: Άννα Νιαράκη ]
8 Ιουλίου 2011
Τα τρένα περνούν πάντα κάτω από τον αυτοκτονικό
ουρανό
Για να βγουν από την πόλη
της αυτοκρατορίας
το ίδιο και για το τελευταίο ταξίδι
που φθάνει
Καιρός που η γη τρελαίνεται
θερμαίνεται
θυμώνει με σεισμούς τρέμει
ενάντια
στις πράξεις των τρελλών που καταδίκασαν τον πλανήτη
σε θάνατο
Το μέλλον είναι κρυφό συνετρίβη στο δρόμο
Κάπου στον χάρτη
Η φωτιά
απλώνεται ανένδοτη πάνω στη Γη
Christophe BREGAINT/ Actu Destructurée
http://poesiemuziketc.wordpress.com/
1.
Κήποι Μυστηρίων Ερώτων
Όπου Αγάπες Πίνουν Το Νερό Των
Στέρνα δωρίζει τα νερά της
ξεχειλίζουν τα χείλη της αγάπης
έρχεται με τα τρελά της πουλάρια
αρώματα γεμίζει τα κηπάρια
Σκιρτάν καημοί λάμπουν αστέρια
έρχεται με πλούσια χέρια
του οίστρου μεθά τα περιστέρια
Απ’ των μαλλιών της τον καταρράκτη
χύνει την ομορφιά της κράχτη
ίμερος μπαίνει σε όλες τις γωνίες
γλυκειές του έρωτα οι αγωνίες
χαρά και πόθος τα πάντα μερώνει
χέρι θεού τον κήπο μυρώνει
Κήπος είναι από κήπο αγάπης
άρωμα έχει το άρωμα της
όπως μικρό κορίτσι της μαμά της
κήπος που στέλνει στην ποδιά της
ν’ ανάβουν τα λουλούδια στη φωτιά της
κήπος όπου ερώτων χείλη πίνουν το νερό των
Κήπος όπου σκιρτά η καρδιά του ανθρώπου
και λάμπουν ονείρατα φωτιά του κάθε τόπου
αγάπης χέρια τον φύτεψαν
καθώς τα γέλια της προφήτεψαν:
Θα γονατίσεις δίπλα του εσύ και θα πεις
εκεί μαζί στη φωτεινή σκιά που πλάι στέκει
γλυκό το νάϊ τραγούδι προσευχής
θα πάει ευθύς σε βάθη ψυχής
-ρίγος ψυχής που θα αλλοιώσει -
άσπρο μετάξι ρούχο της θα δώσει
Ώστε θα πετάξει με άρμα λαμπηδόνων
μέσα σε άσματα πιο λεπτά από θρήνο αηδόνων
σε ρόδων μυστικών τα αρώματα εύοσμα
περνώντας τους λεπτούς τοίχους προς τα εύκοσμα
Γύρε και δες καημένη ψυχή
το μυστικό σου χι και ψι
σώμα ένα που σε σηκώνει
πέραν των άστρων όπου φως πυκνώνει
ήλιων αόρατων χρυσή μια σκόνη
τα πάθη της καρδιάς μάθη ξεσηκώνει
σαν από αντιγραφή που αμάθητος σκαρώνει
κι εκεί πυκνά στοχάζεται τα λάθη του
ιδού λάμπει απροσδοκήτως ο δρόμος του αλάθητου.
Ο δρόμος της καρδιάς δεν έχει πώς
(πλούσια το αίμα τις πληγές μας ελεεί στο φως)
ίχνη φωτός τα βήματα μυστήριας Ξένης η ατραπός.
Στα πένθη ευχές πέμπεις
καρδιά ή προσευχές αναπέμπεις;
Α! η καρδιά μας πως θες ν’ ανασαίνει
αν όχι στου έρωτα τις φωνές
που, θεέ! μας ανασταίνει!
2.
Ποιος ξέρει που είναι
του έρωτα η αγκαλιά
να στείλω εκεί να πιουν
τα διψασμένα μου πουλιά
και που να βρω τόσα φιλιά
να ντύσω το κορμί του φωλιά
νερό να τον ξεδιψάσω
δίψα μου πιες
νερό των άστρων
μέθη από μέλι χρυσό
τριανταφυλλένιων κάστρων
όλο το πράσινο των δασών να αθροίσω
και στα πόδια του μπροστά να ρίξω
δεν φτάνει
αστέρια όσα αν κεντήσω
στο φωτεινό χιτώνα του
ότι εφευρίσκω το δικό του ρίσκο
πάλι δε φτάνει
απ όλης της αυγής τους κρόκους
γύρη αν τρυγήσω
και πάλι δεν αρκεί
να τον μεθύσω
Κι απ’ όλης της άνοιξης τους κόρφους
λουλούδια και δροσιές
τι να λένε στις μεθυστικές του αμβροσίες
Αχ βασανάκια στην καρδιά
αν πληθαίνουν τα μεράκια
γίνονται εμένα δάκρυα νεράκια
έρωτα πού κάνεις πασχαλιά
να πάω να στρώνω τα χαλιά
κι ας με πατείς
δυναστεία να σ’ έχω
Θέτιδα κι εσύ ο Δίας,
στα γόνατά σου να προστρέχω
έρωτα κι από ποια χαραμάδα
μπήκες στη καρδιά μουσαφίρης
με όψη αρειμάνια
όταν ο νους μου εμένα αρμένιζε
σ’ άλλα λιμάνια
μέλισσα μου χρυσή
σοφή σε μέλι σε κεντρί
πες, πως να κάνω κι εγώ κεντρί
να τον πικράνω
με κεντρί στο βέλος του το άλλο
κι εγώ να βάλλω;
οι φίλοι μου
…όλοι έγιναν παγόνια
με πολύχρωμα φτερά
φωνές μεταλλικές
συχνάζουν τώρα σ’ ένα τεράστιο σπίτι
δίχως πόρτες και παράθυρα
χαμόγελα ανταλλάσσουν
καλάθια με φρούτα εποχής
παίζουν κρυφτό πίσω από τοίχους
κανείς δεν τα φυλάει
κανείς δεν φαίνεται
κανείς δεν χάνει
κάποια ρωγμή στον τοίχο όμως
τους φανερώνει πού και πού
φανερώνει πούπουλα και φτερά σπασμένα
οι φίλοι μου είναι πουλιά βιαστικά
όταν αποδημούν
έρημη απομένει η φωλιά τους
μια αγκαλιά ξερόκλαδα στα χέρια μου
τα αυγά τους και η μνήμη τους
αυτόματη φωτογραφία
κάθε ποίημα
είναι μια φωτογραφία
σ΄ ένα τοπίο λυπημένο
κάπου στην εξοχή
ή δίπλα στη θάλασσα
ένα τραπέζι της γιορτής
όπου όλα έχουν τελειώσει
όλοι έχουν φύγει
μετά από μια ξαφνική βροχή
μένουν τα σημάδια του κραγιόν
στις δαντελένιες πετσέτες
και στα κρυστάλλινα ποτήρια
και οι λέξεις
που σπάζουν σε στιγμές
το φόντο της ανυπαρξίας
κάθε ποίημα είναι μια φωτογραφία
μια φύση νεκρή
προοπτικές και φωτισμός του δειλινού
μ΄ένα μόνο κλικ
στο σκοτεινό θάλαμο της μνήμης
κι εσύ ήλιος φωτεινός
μπαίνεις αυθαίρετα
στο πλάνο της ζωής μου
ουράνιο τόξο
καταλύεις όλα τα βροχερά τοπία
χαμογελάς
και να…
αυτόματη η φωτογραφία!
Λαϊκός κινηματογράφος
Λένε πως έχεις μνήμη μετά τα τέσσερα.
Σε μένα λοιπόν συνέβη το αντίθετο.
Ως τα τέσσερα είχα ζήσει κιόλας δύο ζωές
και τις θυμόμουν με λεπτομέρειες.
Μία ενιαύσια σε καζίνο της Αλεξάνδρειας
η άλλη σε φυλακή της Κωνσταντινούπολης.
Μετά τίποτα. Τα ξέχασα όλα.
Σπάω τα δάχτυλά μου κάθε μέρα να θυμηθώ.
Κάθε μέρα.
Καλά τα πηγαίνω με τα δάχτυλα όπως σχεδιάζουν
στο χαρτί τα καλοκαίρια. Ή μόνο αυτά ορέγονται…
Κάποιος ονόματι Πνεύμα
μού φύτεψε βδέλλες στο δέρμα
τίποτα δεν βγήκε με τόσο αίμα.
Όσο προχωράει η λήθη γίνεται πιο πολύ
παλιρροϊκό κύμα. Όχι.
Πιο πολύ σκυλί. Μου δαγκώνει τις γύμνιες.
Οι βίοι των ωραίων αντρών αλείψανε
τον κρόκο στο στήθος των γυναικών.
Τσακίζοντας τα χέρια σου ως τους ώμους
πολλά πράγματα δεν μπορείς να κάνεις.
Ίσως μόνο να μετανιώσεις για
κατασκευασμένες εποποιίες.
Ευτυχώς σε αφήνουν με μάτια
κι έτσι παρακολουθείς το φιλμ της μνήμης σου σε λαϊκό κινηματογράφο.
Μιας ανάσας υφαντό
Εώ, άκου ώ ψυχή, ήχο, χρώμα, νάμα Θεών
μπορώ, άρτο φάλιο μήτε φως λευκό μία άγια ευχή,
στον κόσμο ετούτο άρατε πύλας ‘κει πάνω
και άρατε ευχές εώ, άσπρο ύδωρ μια μόνο έξη
πνοή, ως εγώ θωρώ ως ζωή κι αιώνιο φάσμα.
Εσύ, μόνο ‘κει ψηλά βλέπεις ώ ψυχή φως, ζωή
πηγής άγιο νάμα εκεί, γκρίζο, άσπρο δεν έχει,
λευκό μόνο νήμα σαν μόνο μία γραμμή, από
υφαντό ανάσας πάντα αιώνια δεν έχει χρόνο
και δεν έχει κάποια αρχή ούτε τέλος ώ ψυχή μου μόνη,
κάποια μνήμη μιας μονάχα ανάσας ήσουν κι εσύ
μικρό ίχνος μιας στιγμής, μια ιδέα απ’ το στημόνι.
k.kytoudis@gmail.com
γ΄
του αυγούστου
κι η ώρα να ’ναι
όλυμπος ακριβώς
η΄
έκλειψη
κάτι μπήκε μπροστά
μου κρύβει τον
ε /
ρωτα
θ΄
άμα καεί η πρώτη ελπίδα
οι άλλες φωτίζουνε την επιβίωση
ιε΄
μόνος
αντίγραφο του
νόμος
ιζ΄
τα κέρματα
τα κέρματα να ’χα για φωνήεντα
και σύμφωνο τον ήχο
απ’ του σκουφιού μου το ζητιάνεμα
να κέρναγα τον στίχο
antonpsalt@yahoo.gr
