You are currently browsing the category archive for the ‘Εικαστικά’ category.
Αντλώ την έμπνευση μου μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες και απο τις καθημερινές ιστορίες. Μια κατάθεση μέσα σε ένα πεδίο ένωσης κοντινότητας και διαφορετικότητας, σύγκρουσης και αντιπαράθεσης. Είμαστε μπροστά σ’ένα σύνολο όπου κάθε ένα από τα μέρη του έχει την αυτονομία του, άλλα ταυτόχρονα σχετίζεται με τα άλλα λόγω αναπόφευκτης ομοιότητας ή σύγκρουσης.
Το Κορίτσι είναι μέρος της ιστορίας αλλά ταυτόχρονα είναι η αφηγήτρια. Ο θεατής δεν μπορεί να δει το πρόσωπό της. Δέν του μένει παρά να αφεθεί στις ιστορίες της. Ο σκοπός του καλλιτέχνη είναι να δημιουργίσει συναισθήματα στον θεατή. Όταν ο θεατής εισάγεται σ’αυτό γίνεται το θέμα του καλλιτέχνη. Είναι ένας μηχανισμός μιας σχέσης άμεσης και πειραματικής. Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται ένας χώρος φανταστικός φτιαγμένος από το θεατή. Έτσι, ο ίδιος ο θεατής ορίζει τη θέση του σε σχέση με το έργο.
Η εξωτερίκευση του χαρακτήρα της παρουσιάζεται με ιστορίες διαφορετικές όπου η ειρωνία κάποιες φορές είναι πολύ έντονη. Το πάθος της δημιουργικής διαδικασίας μεταφέρεται στον χρόνο πάνω στον χώρο του έργου. Η ολότητα του έργου λειτουργεί σαν ένα αντικείμενο μοναδικό. Οι αναμνήσεις της ζωής παίρνουν φόρμα μέσα στον κόσμο (δημόσιο χώρο) και οι ρίζες τους είναι βαθειά ριζωμένες στο εσωτερικό του καθένα (ιδιωτικό χώρο). Το εσωτερικό του καθένα είναι ένας χώρος φανταστικός που λειτουργεί σαν όριο. Ποιός το ορίζει αυτό ?
Είναι η ερώτηση και ταυτόχρονα η απάντηση στο παιχνίδι των προσωπικών συναισθημάτων, όπου το ιδεατό συναντά το πραγματικό. Είναι η στιγμή που το κορίτσι μπορεί να ακουμπίσει την μνήμη του θεατή. Είναι η ικανότητα του να βρίσκεσαι μπροστά σε μια θεατρική παράσταση όπου η τάξη της συνέχειας έχει την ικανότητα να σε καθηλώνει. H παράθεση των στοιχείων αυτής της παράστασης αποτελεί μέρος του χρόνου.
Οι κατευθύνσεις και ο αριθμός των γραμμών παντρεύονται κάποιες φορές με έναν τρόπο εκρηκτικό και κάποιες άλλες φόρες ενώνοντας την ροή τους, ακίνητη σαν τα νερά ενός ποταμού. Εμμονές του μαύρου και άσπρου σαν την υφή της ζωής.
This slideshow requires JavaScript.
http://www.angeletoumagdalena.com
[ Μετάφραση: Άννα Νιαράκη ]
photo Georges TOURDJMAN
Dominique ALLAIN 1952-2043
Ένα αλλόκοτο βιογραφικό σημείωμα
Το έργο του “Dominique ALLAIN” αντιπροσωπεύει την πλήρη ψυχολογική βελτίωση του προβλήματος Raku, ως πρακτική της γλυπτικής. Μια συνήθης πρακτική, την οποία πολλοί σύγχρονοι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν σε διάφορες αισθητικές τάσεις, αλλά της οποίας έχει, σε ένα ιδιαίτερα πρωτότυπο βαθμό όσον αφορά στην εκφραστικότητα και την ανάπτυξη του σώματος, πολλαπλασιάσει επί δέκα την υποβλητική της δύναμη. Το σώμα για τον ALLAIN είναι ο καθρέφτης των εσωτερικών παρορμήσεων που το αποτελούν. Αυτή η παγκόσμια έννοια του σώματος που ορίζεται δοκιμάζεται, πρώτα στον ίδιο. Γεννημένος το έτος 1952 κοντά στο Παρίσι, ζει μια νοσηρή παιδική ηλικία που τον αναγκάζει να παραμένει συχνά σε διάφορα νοσοκομεία. Αυτή η επαφή με τον κόσμο του ανθρώπινου πόνου προκαλεί μια εξέγερση, η οποία θα κλιμακωθεί ενάντια σε όλες τις μορφές εξουσίας που θα προσπαθήσουν να ασκηθούν πάνω του. Το έτος 1972, παραιτείται από την ιατρική του παρακολούθηση και δραπετεύει από τη στρατιωτική θητεία λόγω της μεταρρύθμισης. Ζει το 1972 στο Παρίσι και ανακαλύπτει τη σύγχρονη τέχνη. Είναι μαθητής (από την ηλικία των 11 ετών) του Camille Lambert στη ζωγραφική, το σχέδιο και τη χαρακτική. Από το 1973 προσεγγίζει την τεχνική της αραίωσης στη ζωγραφική, την οποία εφαρμόζει στην ανθρώπινη αναπαράσταση, αφήνοντας το τρέξιμο της υγρής μπογιάς να υποδηλώνει την βλάβη ”Αυτού ο οποίος είναι”. Η εμπλοκή του για τρία χρόνια στα αναρχικά κινήματα, σύμφωνα με τις αντιλήψεις του Μάη του 68, το καθιστά προσεγγίσιμο από το κοινωνικό σώμα. Κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση με σχέδια το έτος 1973, και το 1975 παράλληλα με τα κεραμικά έργα, δημιουργεί τα φωτογραφικά flachreliefs. Την ίδια χρονιά ο ALLAIN ξεκινά τη γλυπτική με χρήση μοντέλου ως φοιτητής στο “Ecole des Beaux Arts» του Basclem. Ο ρυθμός της παραγωγής και των εκθέσεων επιταχύνει, και ο ίδιος εισάγει τον πηλό στα υλικά του: η παθολογία του σώματος και ο ακρωτηριασμός, απαξίωση, θάνατος σε όλες τις εκφάνσεις του: το σώμα εκπροσωπείται αρχικώς από τα στοιχεία των σωμάτων, στη συνέχεια, λαξεύεται με λευκό πηλό. Η κοινωνική διάσταση υπάρχει ισχυρή στο εσωτερικό του έργου, τονισμένη από το ρεαλισμό της αναπαράστασης και την ακρίβεια των ανατομικών λεπτομερειών. Το 1981, τα κεραμικά του ALLAIN απαγορεύονται και χαρακτηρίζονται ως «κομμουνιστικά απόβλητα”. Εργάζεται δοκιμάζοντας υλικά, θέματα, τη σκηνική προσαρμογή των γλυπτών. Το 1983 ακολουθεί την κατεύθυνση της επιστήμης και της τεχνολογίας, την οποία θα εγκαταλείψει το 2000. Το 1998, ο θάνατος του γείτονά του μετά από μεγάλη οδύνη, θα αναλυθεί από τον ίδιο σε σχέδια και φωτογραφίες. Αυτός είναι ο λόγος της επιστροφής στα κεραμικά, τα πρώτα από terra cotta γλυπτά raku και οι έννοιες της ενδοσκόπησης του σώματος, της σημειωτικής αξίας του δέρματος με τις μαρτυρικές τους επιφάνειες. Διασχίζει το δρόμο προς το ρεαλισμό του σώματος από το δέρμα, με τις εγκοπές του, τις ρωγμές του, τους ακρωτηριασμούς του, και αποκαλύπτει την οικειότητα που βρίσκεται, καταδεικνύοντας την κοινοτοπία του πόνου. Το 2003 η έκθεσή του με τίτλο «τέχνες και παραδόσεις της Allainska” στον Ιταλικό Οίκο στο Παρίσι αποκαλύπτει την αρχή μιας ενεργής έκφρασης μέσω της κεραμικής, η οποία θα διαρκέσει μέχρι και το βάρβαρο θάνατό του το 2043.Το πρώτο γλυπτό του ενός ανθρώπινου σώματος σε φυσικό μέγεθος, ψημένο σε χαμηλή θερμοκρασία (1030 °), που φτιάχτηκε το 2005 εκλάπη μέσα από το εργαστήριό του από κάποιον ανενδοίαστο συλλέκτη. Στη συνέχεια, οι χαρακτήρες “μυθοπλασίας εκπροσώπησης”, που αναπτύχθηκαν ξεκινώντας από τη μίξη ενός ατομικού «νεο-γλύπτη», και ενός «νεο-χιμαιρικού μοντέλου», όπως άρεσε στον καλλιτέχνη να τους αποκαλεί, δημιούργησαν ένα γεωγραφικό άτλαντα της ανθρώπινης κατάστασης. Στο έργο του Dominique ALLAIN η εφεύρεση του σώματος είναι ο ίδιος ο κινητήρας, η δημιουργική διαδικασία. Αυτό απαιτεί μια τεχνική, σωματική και ψυχολογική συμμετοχή, στην οποία ο καλλιτέχνης έγινε αυθεντία. Πρόκειται για ένα «μοναδικό κινητήρα” στην έντασή του και οι καταστάσεις των μοντέλων, των οποίων οι αντιδράσεις είναι μερικές φορές απρόβλεπτες, αντιπροσωπεύουν ένα μέρος του πειράματος, τον διαισθητικό διάλογο μεταξύ των πρωταγωνιστών της αισθητικής λειτουργίας. Τις πρώτες φορές τα γλυπτά είχαν απαλό δέρμα: συμφωνούσαν με το εμπόριο και τους τομείς του μη πραγματικού. Τη δεύτερη φορά ο γλύπτης άλλαξε την τερακότα για τα Raku. Το «καμίνι raku” περιορίζει τη διάσταση των κομματιών, αλλά επιτρέπει πληθώρα επιπτώσεων της ύλης και χρώματος στην επιφάνεια του πρωτογενούς δέρματος. Η καινούργια δουλειά επιστρέφει σε ένα πιο παραδοσιακό σχεδιασμό με βάση το μέταλλο, το οποίο τα τονίζει και χαρίζει μια πιο εκλεπτυσμένη χρωματική γκάμα στα μέρη του σώματος. Η μεταστροφή, η οποία οφείλεται στο Raku, από τα αγάλματα εδάφους, τα συνοδεύει με το φως του κ. Mysterioesen, λες και το πέρασμα από τη φωτιά τους άφησε τα ίχνη του “μετά από καιρό”, λες και ο Σαμάνος τα άλειψε με μια τρομερή αλοιφή, που λειτουργεί ως σκιάχτρο για το κακό πνεύμα. Λες και το πέρασμα από την κόλαση τα έκανε λυτρωτές. Με το βαθουλωμένο δέρμα τους, μας συγκινούν και μας γοητεύουν, αυτά τα πορτρέτα ενδύονται την ανθρώπινη κατάσταση, η οποία μας φαίνεται άκαμπτη μες στην διαχρονική εμμένειά τους. Διατηρούν για πάντα το μυστικό της αναλογίας της Αλχημείας που υπόκειται σε περιορισμό. Μας κάνουν να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να αμφιβάλλουμε για την εικόνα του άλλου, ο οποίος είναι μέσα μας.
Στις 14 Ιανουαρίου 2043,ο Dominique ALLAIN, 91 ετών, μαχαιρώνεται στη διάρκεια μια φιλονικίας σε μια ταβέρνα στα προάστια του Λονδίνου. Οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου του παραμένουν ένα μυστήριο. Οι συντηρητικοί ηθικολόγοι θα παρουσιάσουν το θάνατό του, σαν την κρίση του Θεού που πέφτει πάνω σε έναν «άσεμνο» καλλιτέχνη. Κάποιες εκθέσεις θα δείξουν ότι ο ALLAIN ήταν σε συνομιλία με τρεις άνδρες που συνδέονταν με τη CIA και ότι εργαζόταν για τις μυστικές υπηρεσίες της γαλλικής κυβέρνησης …..
John K. SOLLIVAN
This slideshow requires JavaScript.
[Mετάφραση: Άννα Νιαράκη]
Να μπορείς να αποσυντονίζεσαι, να είσαι μόνος ανάμεσα στο πλήθος είναι ένας τρόπος ξεχωριστών ανθρώπων. Να περπατάς, μακρείς κι υπομονετικούς περιπάτους, να στέκεσαι κάτω από τη βροχή, περιμένοντας, συλλαμβάνοντας τις στιγμές.
Να τολμάς να ονειρεύεσαι. Να προσεγγίζεις ανθρώπους και αντικείμενα χωρίς μάσκα, να ανακαλύπτεις την αληθινή τους ουσία χωρίς αφοσίωση, χωρίς να επιτρέπεις στον εαυτό σου να παραδοθεί σε μια ευκόλως προφανή και ελάχιστα ζωτική αλήθεια. Πήγαινε πέρα από την επιφάνεια όλων, κατακτώντας όποιον φόβο αναδύεται κάτω από σκοτεινές και βαριές σκιές.
Βλέπω την φωτογραφία σαν μια εξωτερίκευση ψυχικών τοπίων: δρόμοι, σύννεφα πάνω από τις πόλεις, αμέτρητες συλληφθείσες προσωποποιήσεις των εαυτών τους. Απορροφώντας, εισπνέοντας, παρατηρώντας ανθρώπους, κτίρια και αντικείμενα, υποβάλλοντάς τα σε αλχημείες…μιλώντας για τη σιωπή, για τους ψιθύρους… Τον έρωτα και την καταγραφή μιας στιγμής στο χρόνο. Το πάθος μπορεί να ειδωθεί μες απ’ το φακό.
Ζούμε σε ένα Σύγχρονο κόσμο, στον οποίο η οικειότητα συνθλίβεται, και η πολιτική είναι πανταχού παρούσα και παντοδύναμη.
Το να σκοτώνεις με τη σιωπή και τους ψιθύρους, είναι το λίκνο κάθε αφετηρίας: ελευθερία.
Να τολμάς να ονειρεύεσαι…
This slideshow requires JavaScript.
| Ιστότοπος | |
|---|---|
|
|
|
|
|
|
|
|
| http://facebook.com/goran.popovic.coga | |
Ο καλλιτέχνης ζει στην οικειότητα της αυθαιρεσίας του και στην αναμονή της αναγκαιότητάς του …
Πωλ Βαλερύ
Τα μάτια μου είναι ηδονικός πόρος, πλανόδια προσωπογραφία, αιμορραγία.
Όταν ήμουν παιδί η γεύση του χώματος στο στόμα μου
με ώθησε στην παράλογη ανάγκη να ιχνογραφώ ημερολογιακά την έλξη
που ασκούσε στην όρασή μου η θέα των γραμμών των τοπίων.
Απειθής και αδέξιος να στοιχειοθετήσω μια στέρεα αντίληψη ανάγνωσης του κόσμου έμαθα να μετρώ τον χρόνο αναπτύσσοντας φανταστικά μητρικά είδωλα φυσικών και μηχανικών ιδεογραμμάτων , – ανιμιστικά σημεία στο αρχέγονο συνθετικό ρευστό – ένα φόντο ουτοπικών υφών, την πύκνωση των στιγμών της ύπαρξής μου
και τη διάλυσή τους στο εικονογραφικό σύστημα που χρησιμοποιώ στο καλλιτεχνικό μου έργο .
Γεννήθηκα το 1969.
Δραστηριοποιούμαι στη γλυπτική και τη ζωγραφική.
Στη γλυπτική τα τελευταία χρόνια εργάζομαι στην ενότητα με θέμα «Μηχανικά πρωτόζωα» .
Το υλικό που χρησιμοποιώ κυρίως για να αναπτύξω την ιδέα μου είναι ο πηλός.
Η ενότητα βασίζεται σε παρατηρήσεις φυσικών και μηχανικών μικρόκοσμων.
Διευρύνω παραμορφωτικά τις συνάψεις δομής – επιφάνειας, τεχνικής- ονείρου σε μια προγλωσσική ανάμνηση του χρόνου, βίωμα ότι το μηχανικό προϋπάρχει στη φύση μορφολογικά και λειτουργικά σαν ερωτικό σώμα αρμογής.
Η σειρά έργων στη ζωγραφική μου με μελάνι έχει ως θέμα τον τίτλο
« Συναισθηματικοί Λαβύρινθοι» .
Δημιουργήθηκε από την ανάγκη να εκφράσω τις ψυχολογικές συνέπειες που υφίστανται τα άτομα στις πολιτικές δομές των καπιταλιστικών κοινωνιών . Περιγράφω άλλοτε λυρικά και άλλοτε γκροτέσκα την οδύνη, την αλλοτρίωση και τον μηχανιστικό τρόπο ζωής, την αποδόμηση των στοιχείων που δίνουν συνοχή και διάρκεια στα άτομα και την κατάρρευσή τους σε βίαια ψυχοπαθολογικά παραληρήματα, στωικούς αυτόχειρες.
This slideshow requires JavaScript.
Πίσω όψη επιστολής / Σαν Φρανσίσκο 2002
[Από το προσωπικό αρχείο του Γ. Λειβαδά]
