Τομάς Σεγόβια – 1+3 Ποιήματα

 

Εβδομάδα χωρίς εσένα

 Παρασκευή

Θα ΄θελα να ΄χα βγει από τη μήτρα σου

και κάποτε να σ’ είχα κατοικήσει

αφ’ ότου σε γνωρίζω νιώθω πιο ορφανός

ω σπήλαιο τρυφερό

θερμή κόκκινη εδέμ

ω τι χαρά που υπήρξα τούτη η τύφλωση

θα θελα να θυμάται η σάρκα σου

που αιχμάλωτο με είχε μέσα της

κι όποτε με κοιτάξεις

κάτι στα σπλάχνα σου να σαλεύει

με περηφάνια να θυμάσαι

με πόση γενναιοδωρίαν έλυσες

τη σάρκα σου για να με απελευθερώσεις

μαζί σου έμαθα να συλλαβίζω

την αλφαβήτα της ζωής

που είθε εσύ να μου είχες χαρίσει

                                                                         [16.6.56]

[ Μετάφραση: Βίκτωρ Ιβάνοβιτς]

 

Η φοβερή ώρα

Ευάλωτος ο ύπνος τράπηκε σε φυγή

Μπροστά σε τούτη την ακίνητη κι άψυχην ώρα

Το ουρλιαχτό ποσώς δεν ακούγεται

Μ’ αφήνει να πιστέψω πως ούτε καν συμβαίνει

Και πως δεν είμαι εγώ αυτός που το πνίγει

Θα έκλαιγα, αν μου ‘μενε πνοή,

Ετούτη τη δειλή ζωή μου

Ετούτη τη λιποταξία

Από του χρόνου τη στρατιά

Τ’ όνειρο που μου το ρούφηξε η σκόνη

Την αποσιωπημένη του ντροπή

Η άβυσσος ανοίγει εδώ δίπλα

Μα κι απ’ αυτήν πιο μαύρη είναι η απόγνωση

Του να γνωρίζω σιωπηρώς

Πως θα την αναβάλλω γι’ άλλη μέρα.

[ Μετάφραση: Βίκτωρ Ιβάνοβιτς]

 

 

Σήμερα βαραίνει ένας ουρανός αδέξιος και μουντός

Τα πουλιά βαριούνται να πετάξουν

Η μέρα προχωρά ανόρεχτη

Δίχως κέφι να μας πει κουβέντα

Αυτό το έρμα στο χρόνο, ποιος το ‘βαλε;

Είναι η παχιά άμμος όλων αυτών που αμέλησα

Όλων των πραγμάτων που άφησα πίσω μου ημιτελή

Γιατί δεν είχα τη δύναμη να τα κάνω δικά μου;

Μήπως κατέληξα σακάτης επειδή δεν ύψωσα

                                      το ανάστημά μου;

Είναι γιατί δεν έζησα;

Ή είναι επειδή τα έχω ζήσει σχεδόν όλα

και αυτή είναι η βραδύτητα μιας ζωής που εξοκέλλει

Που έφτασε πλέον στην ακτή της;

Αργόσυρτε βουβέ ουρανέ

Εγώ τις ερωτήσεις μου τις κάνω

Αλλά δεν αρκούμαι κιόλας μια μέρα σαν κι αυτή

Να μείνω μόνο με την ερώτησή μου.

[ Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος]

 

 

Αυτό που θα ‘θελα εγώ δεν είναι να θυμάμαι

Είναι να κρεμαστώ να στηριχτώ να γραπωθώ

                                να αγκαλιαστώ

Να θρονιαστώ επάνω στις παλιές ώρες

Να τις λειώσω σχεδόν

Να τις ιππεύσω εγώ και εκείνες να με πηγαίνουν

Να ξαναταξιδέψω στο ταξίδι τους

Να τις βγάλω επιτέλους από κείνη την τσέπη

Όπου τις φυλάω στα σκοτεινά ταΐζοντάς τες ψίχουλα

Και να μου λένε πάντα αδιάκοπα

Ότι δεν θα φύγουν

Ότι είμαστε μαζί για πάντα

Ότι δεν θα μ’ αφήσουν μόνο

Και κυρίως από οίκτο να πουν

Ότι ποτέ δεν με απάτησαν

Ούτε θα με απατήσουν ποτέ

Ότι η ζωή ήταν αυτό.

[ Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος]

 

 

Από τη συλλογή 14+1 Ποιήματα / Poemas

Μετάφραση : Rafael Herrera και Άννα Ποθητού, Βίκτωρ Ιβάνοβιτς, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Νίκος Πρατσίνης, Ελένη Χαρατσή

Εκδόσεις Απόπειρα & Abanico 2010